XXXII 



VOORWOORD. 



Naar zijn begeer gevraagd, deelt hij dit mede; 't is hun niets, hij moet dus 

 maar gauw tot Poerba sari terug gaan, daar zij wakker zou kunnen worden en 

 zijn afwezigheid bemerken. 



Soenan amboe spoort de wijzen nog eens extra tot haast maken aan. 



Zij reppen zich; uit hun huidsmeer vormen zij ijzer en uit hun zweet staal; 

 reng, een regen van bovennatuurlijk gereedschap valt op de aarde, Daarna dalen 

 zij zelf omlaag. 



Het wilde gedierte doen zij naar Poerba rarang's te openen ontginning ver- 

 huizen; dan gaat het er op los. Trang, treng, troeng, kletteren de kapmessenen 

 dra ligt al het hout geveld; 't wacht nog maar op verbranding, 



Loetoeng kasaroeng bedankt daarop de wijzen, die vervolgens naar den hemel 

 terugkeeren. 



Thans gaan ook Poerba rarang's lieden aan het kappen. Lengser leidt den 

 arbeid; Indradjaja helpt mede. 



Overstroomingen beletten den regelmatigen voortgang van den arbeid, maar 

 deze komt toch gereed. 



Wijl hetgeen op Poerba sari's hoema gescheidde onzichtbaar bleef en daarop 

 slechts een loetoeng met een afgeknotte koedjang^) wordt gezien, verheugt Poerba 

 rarang zich in de terechtstelling van haar zuster. 



Nu moet het neergehouwen gewas verbrand worden. Soenan amboe doet 

 daartoe vuur van den hemel dalen, dat Poerba sari's lichting ongezien schoon 

 brandt. Daarna verzoekt zij de wijzen andermaal neder te dalen om waakhutten 

 te bouwen. 



Zeven richten zij er op en voorzien deze van al het noodige, mitsgaders de 

 muziekinstrumenten, die de schikgodinnen van den landbouw gaarne hooren be- 

 spelen. 



Daarna betuigt hun de loetoeng zijn dank. 



Poerba rarang's volk gaat branden; regen bluscht het vuur en Lengser slaat 

 voor de stammen weg te sleepen. Aldus wordt het bouwveld beplantbaar. 



Op Poerba sari's hoema ziet men alleen maar een loetoeng, en weer ver- 

 kneutert Poerba rarang zich. 



Soenan amboe, aan wie niets ontgaat, draagt thans der schikgodinne Wiroe 

 manangga op bet alarmsignaal op het heilige bekken „kendangan manik" te slaan. 



( ! ) De koedjang, thans nagenoeg uit den tijd als werktuig en zelfs als amulet uit het 

 verleden schaars geworden, was vroeger het ontginningskapmes bij uitnemendheid, doch 

 geraakte, sedert de sawahbouw bijna allerwegen den hoemabouw verving, geleidelijk bui- 

 ten gebruik. De verbalen behielden echter de herinnering aan dit gereedschap, insgelijks 

 spreekwoordelijk geworden uitdrukkingen, bijv. in dit Tjaringinsche rijmpje: 



tanggal kidang toeroen koedjang, 

 soeroep kidang toeroen koengkang. 



d. i. wanneer het sterrebeeld kidang = Orion in den morgenstond zijn hoogste punt 

 boven den horizont bereikt, is het tijd om de koedjang te doen nederdalen d.w. z. de hoe- 

 ma's te gaan openkappen. Is Orion verdwenen, dan verschijnen de koengkang — de zeer 

 veel schade aanrichtende stinkvliegen. 



