XXXV 



VOORWOORD. 



dinnen, die de onderdeelen- van de bergplaats bewaken, noemt. De overige bossen 

 werpen zij zonder verder ceremonieel daarin. 



Poerba sari heeft aan dit alles geen deel genomen (wijl alle tot nog toe ge- 

 noemde landbouwwerkzaamheden tot de taak der mannen behooren) en thans gaan 

 de wijzen tot Soenan amboe en zeggen, dat de oogst afgeloopen is. Soenan amboe 

 antwoordt, dat het dus nu tijd is geworden, Poerba sari haar plichten te leeren. 



Daartoe gaat zij zelf tot de sluimerende Poerba sari, zet zich ten laatste aan 

 haar hoofdeinde en openbaart haar dus doende, in een droom, op welke wijze de 

 vrouw rijst uit de schuur halen moet, welke pamali's daarbij gelden, hoe de rijst 

 ontbolsterd moet worden en hetgeen zij daarbij behoort na te laten, op welke wijze 

 deze verder dient gestoomd te worden en verder hoe de versierde namen der 

 bij een en ander te pas komende werktuigen luiden. 



Vervolgens licht zij haar aangaande al wat de tweede hoofdbezigheid der 

 vrouw, het spinnen en weven, aangaat, in. 



Met dit vademecum is Poerba sari rijp geworden om weldra als vrouw op 

 te treden ; slechts de onderhoorigen ontbreken nog. 



Ook Loetoeng kasaroeng, die het werk op den akker aanschouwde, is thans 

 voldoende onderricht om als echtgenoot met haar te kunnen worden vereenigd. 



Poerba rarang heeft intusschen ook niet stil gezeten, zij heeft laten oogsten 

 en opschuren, doch 't ging alles gebrekkig. Slechts wat men heden tweede ge- 

 wassen noemt, heeft zij binnengehaald; met een grasmes is alles met stengel en 

 al afgekapt en ondergebracht in bergplaatsen, die meer stallen dan rijstschuren 

 gelijken. 



Niettemin waant zij zich der wereld te rijk, dewijl van alle wat op Poerba 

 sari's hoema voorviel niets te bespeuren is geweest, daar het werk ontzichtbaar 

 geschiedde en men daarop nooit iemand anders zag dan den loetoeng met zijn 

 afgestompte koedjang. 



Uiterst voldaan daarover, roept zij dan ook den Lengser en heet hem Poerba 

 sari's werk eens na te gaan opnemen en haar tevens op te dragen om 't mooist 

 heupdoeken en voorhangen ter versiering te maken en dan een wedstrijd in spijs- 

 bereiding met haar te komen houden. 



Lengser vertrekt weer naar den berg. Zeer vriendelijk wordt hij ontvangen, 

 hij mag alles zien, en staat versteld over hetgeen tot stand werd gebracht. Vooral 

 treft hem de kennismaking met de rijst, een hem nog onbekend gewas, en als hij 

 aan 't vergelijken gaat, moet hij volmondig toegeven, dat bij Poerba sari een on- 

 eindig betere toestand heerscht dan bij Poerba rarang ter stede. 



Na zich daarvan overtuigd te hebben, deelt hij Poerba sari zijn opdracht 

 mede. „Zal er dan nooit een einde aan de eischen mijner zuster komen," klaagt 

 Poerba sari, doch neemt ook nu, op raad van den loetoeng, de van haar gevor- 

 derde taak op zich. 



Hij laat haar weenend weer inslapen en gaat omhoog. 



Voor zijn moeder verschenen, zegt zij hem weer hulp toe. Dan moet hij gaan. 



