35 



DoeaD nata ba katoeas: „Haoe lao 

 boeka diak boeka at, boeka moris boe- 

 ka mate". 



Katoeas mos dodan Doean ; dadi boloe 

 mai, sia roewa na; sia roewa na noe- 

 oenee, katoeas noesoe ba Doean : „Doean, 

 o keta krakat, haoe koesoe o". Doean 

 terik ba katoeas: .Haoe la krakat". 



Hotoe katoeas noesoe: „O lao mai 

 nee modi sa ? o sae ro ka lao rai?" 



Hotoe Doean simoe: „Katoeas, oerak 

 o erna katoeas ida sei maroeka o kan 

 taha lere rai, o toer modi ma dei, sa 

 ba haoe erna foiwai la ko haoe kan 

 boeat diak daka haoe isin, no nodi 

 haoe lao ba mai?" 



Katoeas terik ba Doean : „Neebe? o 

 masai haoe kare kokon". 



Doean mos nasai, fo ba katoeas tau 

 henoe nee nodi lao tatna nikar tasi 

 laran; katoeas ba la noran nia atoe 

 mooet, no nia ain la botes. 



Hotoe katoeas sai nikar nosi tasi 

 laran mai, terik ba Doean: „Diak lioe 

 oa, ita roewa toekar ona ; o f o o kan 

 henoe ba haoe, haoe fo haoe kan taha 

 ba o". — Dadi Doean mos ber te nia 

 nakara ohin katoeas nia kan taha; 

 „soin kaloe ama nakara bele". 



Dadi katoeas fo taha ba Doean; Doean 

 fo henoe ba katoeas. — Katoeas terik 

 ba Doean: „O ba ona haoe mos lao 

 ona". 



Doean antwoordde den oude: „Ik 

 loop te zoeken naar geluk en ongeluk, 

 naar leven en dood". 



De oude had ook medelijden met 

 Doean ; daarom riep hij hem bij zich, 

 en toen aten zij samen ; terwijl zij zoo 

 te samen aten, vroeg de oude aan Doe- 

 an: „Doean, je moet niet boos worden, 

 als ik u iets vraag". Doean zei tot den 

 oude: „Ik ben niet boos". 



Daarop vroeg de oude: „Hoe ben je 

 hier gekomen ? met een schip of te 

 voet ?" 



Toen antwoordde Doean: „Oude, zelfs 

 gij een bejaarde man beveelt uw kap- 

 mes den grond schoon te kappen, ter- 

 wijl gij maar blijft zitten en eten ; zou 

 ik dan een jonge man niet iets goeds 

 hebben om mijn lichaam te beschermen 

 en mij heen en weer te voeren?" 



De oude zei tot Doean: „Wat? haal 

 het voor den dag, dat ik het eens zie". 



Doean bracht het te voorschijn, stond 

 den oude toe de ketting om te doen en 

 er mee in zee te gaan ; de oude ging 

 dan eu had geen gevoel alsof hij zou 

 zinken, en zijne voeten waren niet nat. 



Toen de oude weer uit de zee kwam, 

 zei hij tot Doean: „Het zou goed zijn, 

 jongen, als wij ruilden; geef gij uw 

 ketting aan mij, ik geef mijn kapmes 

 aan u". En Doean wilde het ook, want 

 hij begeerde dat kapmes van den oude ; 

 „goed, als vadertje wil dan kan het". 



Dus gaf de oude het kapmes aan 

 Doean; en Doean gaf de ketting aan 

 den oude. — De oude zei tot Doean : 

 ,,Ga nu, ik ga ook". 



