76 



Erna hotoe-hotoe simoe: „Aim ha- 

 kara hola moerak, te amikan sasa nia 

 mak nalo at dei; loro-loron erna naboea 

 la hos asoe seloek, nia dei; hotoe erna 

 nian fahi erna nian bibi nodi kanek 

 mai oema, erna fahi nain, bibi nain 

 toeir ra hodi ba; ba nia noi belo ra 

 kose an iha ai tahan ; niane beloe nee- 

 te o manoin ohin ami haak atoe hoo, 

 bè o maak atoe mahoris, niate o fo 

 ami bataka atoes roewa, soin ; ami hoe- 

 soe la wain, nee dei soin"; hotoe sia 

 nee fila ba maloe naak soin : hotoe don 

 Joean mos terik soin; mais emi hein 

 haoe ba nee; haoe fila kikar ba kola 

 moerak, haoen erna nodi sei ikoes". 



Ema lear naak: „Soin, soerak o atoe 

 lailais mai". Don Joen terik: „Hooe! 

 emi mos hein ba nee dei". Hotoe nia 

 ba ses nikar ai kaboeoen ida; too ba 

 nia noesoe ba niakan kadeli bortoedi 

 naak : ,,0 tebe-tebes, o kadeli bortoedi, 

 haoe inan nahoris haoe nosi nia kaboen 

 laran no kedan, haoe kakara o masai 

 bataka atoes lima, haoe kodi sosa asoe 

 nee kalo ba haoe alin maun". Don 

 Joean terik noeoenee, la oras bataka 

 atoes lima iha karon ida nakdoear iha 

 Joean oin. Hotoe Joean foti nola nodi 

 ba, hotoe nia terik ba ema sia: „Hei 

 beloe! ohin emi hoesoe atoes roewa, 



Allen antwoordden: „Wij verlangen 

 geld, want ons goed vernielt hij maar; 

 iederen dag jagen de menschen hem 

 weg, niet een anderen hond, maar dezen 

 steeds ; en dan komen hunne varkeus 

 en geiten met wonden naar huis ; de 

 eigenaars der varkens en geiten volgen 

 de bloedsporen en gaan op aanwijzing 

 daarvan ; en terwijl ze gaan staat hij 

 het bloed te likken, dat aan de blaren 

 is gestreken ; welnu dan, vriend, denk 

 eens, wij zeggen nu dat we hem zullen 

 doodeu, maar gij zegt hem in het leven 

 te willen houden ; als gij ons derhalve 

 tweehonderd guldeu geeft dan is het 

 goed ; wij vragen niet veel ; als gij dat 

 maar geeft, dan is het in orde"; daar- 

 op keken zij elkander aan en zeiden, 

 goed zoo; en toen zei don Joean ook: 

 „Het is goed; maar wacht julie mij 

 hier ; ik ga terug om geld te halen ; 

 mijne bedienden die het dragen zijn 

 nog achter". 



De lui zeiden: „Goed, als gij maar 

 spoedig terugkomt". Don Joean zeide: 

 „Ja! wacht julie hier maar". Daarna 

 ging hij terzijde in een boschje; daar 

 vroeg hij aan zijn tooverring: „Voor- 

 waar, tooverring, mijne moeder bracht 

 mij ter wereld van uit haar schoot 

 te gelijk met u, ik verlaag dat gij 

 vijfhonderd gulden te voorschijn brengt 

 om er dien hond mee te koopen en 

 tot mijn broeder te maken". Zoo sprak 

 Don Joean en onmiddelijk rolden vijf 

 honderd gulden in een zak vóór Joean 

 neer. Joean nam hem op en ging er 

 mee weg; toen sprak hij tot de men- 



