IX 



meest gebaat, en zoo zou dan ook zeker deze weg gevolgd zijn, indien niet 

 andere oorzaken dat onmogelijk gemaakt hadden. 



Vooreerst was er een piëteits-grond. Ieder, die met dit soort werk bekend 

 is, weet dat bij de uitgave eener inscriptie bet transscribeeren niet het voor- 

 naamste is, dat weliswaar bij het lezen van onduidelijke passages of het aan- 

 vullen van lacunes groote scherpzinnigheid vereischt wordt, doch dat verder, 

 met name als men met duidelijke inschriften te doen heeft en vooral waar het 

 letterschrift zich, betrekkelijk gesproken, zoozeer gelijk gebleven is als dat van 

 het Kawi, de groote moeielijkheden zich vooral gaan voordoen bij het vertalen 

 en commentarieeren. Zoodoende zou dan ook een zoo groot gedeelte van den 

 arbeid aan het Corpus op den vertaler-commentator neergekomen zijn, dat deze 

 zich met eenig recht had kunnen beschouwen als den eigenlijken samensteller: 

 het was dan een werk geworden van iemand anders, met gebruikmaking der 

 nagelaten transscripties van Brandes. Doch een werk van Brandes alleen of 

 van Brandes in hoofdzaak zou het dan nietmeer geweest zijn. En de bedoeling, 

 die zoowel de Directie van het Bataviaasch Genootschap van Kunsten en We- 

 tenschappen, welke de beschikking over de transscripties gekregen had, als de 

 met de uitgave te belasten persoon hadden en wilden uitvoeren, was niet slechts 

 Let openbaar maken van dezen schat van epigrafisch materiaal op zichzelf, 

 maar ook en voornamelijk een uitgave van de epigrafische nalatenschap van 

 Dr. J. L. A. Brandes. 



De tweede reden was een zuiver practische. Waar of hoe zou de man 

 de vinden zijn, in staat om binnen afzienbaren tijd de transscripties van de 

 vereischte vertaling en commentaar te voorzien ? In Britsch-Indië beschikt 

 men over een gouvernements-epigraaf, die met dergelijk werk belast zou kun- 

 nen worden; ten onzent hebben de zeer enkele Kawi-epigrafen allen als hoofd- 

 bezigheid andere werkzaamheden te verrichten, zoodat ze zeer weinig tijd voor 

 den hier bedoelden arbeid beschikbaar zouden hebben en reeds uit dien hoofde 

 de. uitgave slechts uiterst langzaam zou kunnen geschieden. Doch bovenal zou 

 een groot bezwaar zijn de nog onvoldoende kennis van het Kawi der inscripties, 

 waarover wij op het oogenblik beschikken. Zooals de zaken thans staan, is het 

 niet mogelijk van elke Oud-Javaansche inscriptie zoo maar een nauwkeurige 

 vertaling te leveren, men stuit gedurig op niet volkomen op te lossen passa- 

 ges en met de onmogelijkheid eener vertaling in zulke gevallen houdt die van 

 een behoorlijken commentaar uit den aard der zaak nauw verband. Het natuur- 

 lijk gevolg hiervan is, dat de eventueele vertaler-commentator het eerst die 

 inscripties onder handen neemt, waarvan de beteekenis reeds nu met de voor- 

 handen zijnde hulpmiddelen is vast te stellen, in de hoop, dat langzamerhand 



