XIV 



Zoo werden dus de transscripties uitgegeven, geheel overeenkomstig het 

 manuscript, onverschillig of ze al gereed of nog niet gereed waren. Wij ont- 

 veinzen ons niet, dat Dr. Braudes zelf ze, ware hij in staat geweest de uitgave 

 nog in persoon te bezorgen, zeker niet in dezen vorm had doen afdrukken. 

 Doch wij zijn er aan den andereu kant evenzeer van overtuigd dat hij, met 

 zijn breede opvattingen waar het de belangen der wetenschap gold, in ons geval 

 precies hetzelfde gehandeld zou hebben. 



Toen eenmaal in principe was aangenomen, dat van het manuscript niet 

 zou worden afgeweken, volgden daaruit vanzelf de regels, waaraan wij ons bij 

 de uitgave gehoudeu hebben, en waarvan bij den druk van het eerste deeltje 

 reeds met een enkel woord werd melding gemaakt. 



Een enkele afwijking, die wij noodzakelijk achtten, betrof verschrijvingen, 

 die met zekerheid als zoodanig aan te wijzen waren, en die, waren ze niet 

 hersteld, tot verwarring aanleiding gegeven zouden hebbeu. Hoofdzakelijk betrof 

 het gevallen, waarin e voor ë was blijven staan of waar in der haast c voor c 

 geschreven was. Men zal geen opgave van die gevallen verlangen; waar er ook 

 maar de minste twijfel bestond of het werkelijk wel een verschrijving was, hebben 

 wij voor alle zekerheid de schrijffout maar liever laten staan. 



Een tweede verandering in de spelling moest noodzakelijkerwijze daar 

 worden aangebracht, waar (wat in de het eerst vervaardigde transscripties voor- 

 kwam) een weifeling bestond, soms in dezelfde inscriptie, tusschen twee letter- 

 teekens, die beiden denzelfden klank moesten weergeven. In die gevallen moest 

 natuurlijk uniformiteit ingevoerd worden, en daar in de overgroote meerderheid 

 der afschriften Brandes een vast transscriptie-systeem gevolgd heeft, waarvan 

 hij verder niet meer is afgeweken (het voor het Sanskrit gebruikelijke, met 

 opname van re en lë en met vervanging van de v door de w), was het niet 

 twijfelachtig, welke van de twee letterteekens behouden moest blijven. Op dien 

 grond werd eenige malen sh in s veranderd; in de oudste transscripties kwamen 

 verder somtijds oe, tj, dj en nj voor, die tot u, c, j en 11 gewijzigd werden, 

 terwijl ten slotte in hoogst enkele gevallen de lingualeu door een punt boven 

 de letter aangeduid waren, welke punt, eveneens in overeenstemming met het 

 systeem der latere afschriften, door ons onder het letterteeken geplaatst werd. 



Voor het overige hebben wij ons aan de letter van het manuscript 

 gehouden met een angstvalligheid, die in elk ander geval misplaatst zou zijn 

 geweest. Zoo is b. v. nergens, waar op het eind van een woord de h voorkwam, 

 daarvan een h gemaakt, ook al veronderstellen wij, dat in zeer veel gevallen 

 het ontbreken van die punt niet zoo bedoeld is. Maar er bestond natuurlijk 



