L. S. 



Aangezien het bleek, dat de verzorging van Dr. Brandes' epigraphische 

 nalatenschap een hoogst tijdroovend werk was en het daardoor ongewenscht 

 lang zon duren, alvorens dit zoo belangrijk werk in handen der belangstellen- 

 den kwam, werd besloten de uitgave te splitsen. Zoodoende worden thans als 

 eerste stuk de gedateerde inscripties van vóór 1000 Qaka, dus tot en met de regee- 

 ring van Ahdangga, aangeboden. 



Bij het tweede stuk hoopt ondergeteekende een Inleiding te voegen, 

 waarin de wijze van uitgave enz. zal worden verantwoord. Voorloopig zullen 

 de volgende mededeelingen kunnen volstaan. 



De transscripties zijn volkomen volgens het manuscript afgedrukt; alleen 

 in die gevallen, waarbij in eenzelfde oorkonde het zelfde Oud-Javaansche letter- 

 teeken op verschillende plaatsen door een verschillend Latijnsch karakter was 

 weergegeven, is ter voorkoming van verwarring uniformiteit ingevoerd. Voor 

 het overige zijn geen veranderingen aangebracht (een enkele verschrijving, die 

 hersteld kon worden, natuurlijk daargelaten), zoodat als men b.v. in de ééne 

 regel patih en in de volgende patih leest, het weglaten van die punt niet te 

 wijten is aan slordige correctie, doch aantoont, dat die schrijfwijze ook in het 

 manuscript afwijkt. 



Woorden en letters, waaromtrent bij Dr. Brandes onzekerheid bestond, 

 zijn cursief gedrukt. Bijgeschreven variae lectiones worden in een voetnoot 

 aangegeven, met verwaarloozing noch thans van de passim voorkomende 

 twijfel tusschen i en ë, waarvan het vermelden practisch van geen belang 

 werd geacht. 



Wat de woordafscheiding betreft, was het manuscript niet altijd even 

 duidelijk, zoodat in enkele gevallen het doen van een keuze tusschen twee 

 mogelijkheden onvermijdelijk was. De grootte der lacunes is ook zooveel mogelijk 

 overeenkomstig die in het manuscript, hoewel dit laatste in het aangeven van 

 het ontbrekende de afstanden niet altijd naar denzelfden maatstaf gerekend 

 bleek te hebben; wanneer men dus de lacunes e conjectura aan wil vullen, 

 behoeft men zich niet angstvallig aan de in het manuscript en dus ook in de 

 gedrukte transscriptie opengelaten ruimte te houden. Bij lacunes van één of 

 twee letters is het teeken ( ) gebruikt. 



