25 



13. nya mangasëakan kambang i sang mapatib angkan julung mate 



14. ber pinakawuat phajinja, likkitapatra panuratan 



15. sang wngal kunang asing luinburikanang slma an huwus 



16. inanugrahan bayu de rakryan inuang sang jura niakabai 



17. ban mo sakawnangnganya niyata ya mamangguha duhka magëng ta 



18. rwaraban bhatara süksnia ni pamigrahanïra iriya 



XXI. 



Steen, volgens Rapp. 1908 p. 203, boog 1.(33 M, breed boven 0.82 M., 

 beneden 0.69 M., dik 0.37 M., staande op bet erfpachtsperceel Penampiban 

 tegen bet Wilis-gebergte in Kediri, en waarvan tbans het schrift vrijwel ver- 

 dwenen heet. (Zie Verbeek, p. 261 en Rapp. 1908 1. 1.) Abklatschen worden 

 vermeld Not. 1869 Bijl. N, 1876, Bijl. Il no. 31, 1888 p. 11; thans Ondh. 

 Bur. no. 435. 



In een als Bijlage II bij de Notulen van 1888 gevoegde nota doet Dr. 

 Brandes op p. X — XII, na geconstateerd te hebben, dat de steen tot een groep 

 behoort, welks schriftsoort „staat tusschen oud- en nieuw-Javaansch en dus zeer 

 belangrijk is", onder meer de volgende mededeeling: 



„Het kwam thans aan den dag, dat dat opschrift een copie (?) of een omwer- 

 king (?) moet zijn van een ouder opschrift, dat mogelijk in het jaar 820 Caka, zooals 

 het opschrift het laat voorkomen, is uitgereikt. Algeheele inauthenticiteit 

 schijnt niet te mogen worden verondersteld. De vorst, die den vrijbrief heet 

 geschonken te hebben, draagt in het opschrift den naam hyang sri haji Bali- 

 limg hulnng(,adewa. Nu is indertijd door Dr. Cohen Stuart, in zijn Kawi oor- 

 konden, een oorkonde bekend gemaakt die te vinden is op bet ruggestuk van 

 bet Gane^a beeld te Blitar (K. O., no. XXVI). In dat opschrift, doch niet in 

 de door Cohen Stuart uitgegeven transcriptie, die belangrijk aangevuld en 

 verbeterd kan worden, vindt men, terwijl dat opschrift dagteekent van Caka 

 829, een en maharaja — dyah Wa (of Ba)lüung crï Icwara/tccawasamaroUwig- 

 gacleiva. Daarom ligt het voor de band te veronderstellen, dat deze vorstennaam 

 aanleiding heeft gegeven tot het, tegenover de wijze waarop vorsten nam en en 

 titels in andere inscriptien uit de negende Caka-eeuw gewoonlijk worden aan- 

 gegeven, op zich zelf vrij zonderlinge hyang sri haji Balilung hulunggadewa, 

 maar tevens mag men de gevolgtrekking maken dat, toen men dat opschrift 

 copieerde of omwerkte, het andere stuk niet meer kon worden gelezen, men 

 het niet meer verstond of bet niet meer bestond. Daar het schrift van de 

 inscriptie overeenkomt met dat van de opschriften in het Surabayasche van 

 Caka 1408 en van bet opschrift van C-aka 1383 in het Museum, en men verder 

 schijnt te mogen aannemen, dat dit laatste opschrift ook van Pënampihan 

 afkomstig is, want onder de beschreven steenen van het Genootschap moet er 

 zich een van die plaats bevinden, schijnt de conclusie dat ook het hier bespro- 

 ken opschrift van daar, op den steen die zich ook ter plaatse bevindt, in omstreeks 

 denzelfden tijd in den steen is gebeiteld, allezins geoorloofd. Dan is dat opschrift 

 veel jonger dan het jaartal op den steen zou doen vermoeden, en hebben wij 

 dus opnieuw een voorbeeld van iteratie van een oud stuk zooals er reeds meer 

 aan den dag zijn gekomen (zie bijv. Groeneveldt Catalogus, bl. 358 en 363, 

 no. 31). Uit het opschrift zelf kunnen daarvoor nog verdere argumenten worden 

 aangehaald". 



14 pftajinya — tfajinya; 18 ni-ri. 



