113 



L i n k e r z ij v 1 a k. 



1. ngkari iwak knas prakara, anadah sira kabeh yan 



2. n kurawn, kuri l dwadwal, kapwa mangulur 



3. tili pramnkha, kapwa manatnbah humarep i 



Rechte r z ij v 1 a k. 



1. inigdakan, malungwuh sira muwah winuwaban taiubul 



2. kapwa umulih i humah nira, likhita(patra) citralekha i ba 

 {einde). 



LUI en LIV. 



Twee steenen, afkomstig van Dinojo (afd. Malang, res. Pasoeroeban), zie 

 litteratuur bij Verbeek p. 297. De eerste bevindt zich nog ter plaatse en wordt 

 in Rapp. 1902 p. 331 beschreven als „een vierkante beschreven steen van 

 onder iets breeder dan van boven; vroeger waarschijnlijk ook aan de bovenzijde 

 rechthoekig bekapt, docb nu afgeschuurd, beschadigd en, als de geheele steen, 

 zeer verweerd ; staande op een zeer beschadigde steenplaat, één met den beschre- 

 ven steen en van voren en aan linker en rechter zijde daarop eenigszins voor- 

 uitspringend. De steen in op de vier zijden met oud-Javaansche letters begra- 



veerd en bevatte oorspronkelijk 25 regels schrift Hoogte van den steen 



0,64 M., breedte 0,35 M., dikte 0,19 M." De tweede werd eerst naar Batoe, 

 vervolgens naar Batavia vervoerd, er is daar thans als D 95 opgenomen 

 in het Museum (Notulen 1895 p. 50, 90, 99). Abklatschen worden vermeld Not. 

 1888 p. 12 en Rapp. 1.1.; thans Oudheidk. Bureau no. 355 en 397. Dr. Brandes 

 deelt in Notulen 1888 p. VIII sq. naar aanleiding van de abklatsch het vol- 

 gende mede : 



,,De inscripties van Dinaya schijnen één pracasti te vormen. Zij leveren 

 na een korte, ook door beschadiging onduidelijke inleiding, slechts een reeks 

 getuigegiften met vermelding van de namen der personen, die ze ontvingen. 

 Die inleiding staat op den kleinste der beide steenen, waarvan slechts één der 

 breede vlakken, en één der smalle zijden is abgeklatscht. Uit het feit dat van 

 dezen eenen steen niet meer werd afgeprent, leid ik af dat het overige gedeelte 

 van dezen steen óf onbeschreven is óf niet abgeklatscht kon worden. Het eerste 

 is zeer wel mogelijk, want het abgeklatschte gedeelte geeft het begin van de 

 oorkonde: swasli gakawarsalila 8 . . .; van welk jaartal het laatste cijfer niet, 

 het middelste niet voldoende te herkennen is, hoewel men, naar betgeen nog 

 te onderscheiden valt, als zeker stellen mag, dat het cijfer dat het tiental uit- 

 drukte een 1 is geweest, of een 2, of een 3, of misschien een 4. De pracasti 

 dagteekent dus uit de eerste helft van de 9e Caka-eeuw. Het schrift van 

 beide steenen is slordig en onduidelijk. De letters zijn nu eens grooter, dan 

 kleiner. Op den kleinen steen loopen de regels van het breede vlak door op 

 de smalle zijde, docb men is daarbij zeer inaccuraat te werk gegaan. Nu eens 

 zijn er lettergrepen overgeslagen, herhaaldelijk is er te veel, en toch kan er 

 geen twijfel over bestaan of die smalle regels zijn inderdaad de aanvullende 

 gedeelten, die tusscben de langere regels van het breede vlak ontbreken. Op 

 regel 7 vindt men bijv. . . . ma l | ma 1 wdihan yu 1 . . . .; — reg. 10. . . 



ma 2 wdihan yu 1 | yu 1 . . . .; — reg. lb' ma 1 wdiban yu 1 | 1 



sang ; — deze smalle regel eindigt ma 1 wdi, terwijl regel 



17 op het breede vlak weer begint ma 1 wdihan yu 1 . . . .; — op dezelfde 



Verhandelingen Bat. Gen. Dl. LX. S 



