188 



yata tolhi ni puna sima [ng] sira mpu tumambi 



ka ( ) ya 

 ta gani Ie prmit si ko in alük lok 

 kawitibasayuta sa ka( )la ing mesang ka 



lih sadung 

 raku ju ri gu sindang tingginah cendat ki 



rimisi 

 gi/i cimplëng jawawut tnnggë 



jali (ng) (ji)la(ng) 

 byuhapinat 



A e h t e r z ij d e. 



tinulad drwya 



baji 



LXXIX. 



Zeven koperplaten, gevonden op het Wilis-gebergte en wel op dat ge- 

 deelte, dat in erfpacht is afgestaan aan het nu genaamde perceel Pënampihan 

 (afd. Toeloeng-agoeng, res. Kediri), in 1898 in particulier bezit (Notulen p. 131) 

 van den Heer van der Plas; tegenwoordige plaats onbekend. Naar aanleiding van 

 foto's en cliche''s van deze platen deelde Dr. Brandes Not. 1898 p. 78 sqq. 

 mede, dat het een volledige oorkonde van Krtanagara uit 1191 was en knoopte 

 daaraan eenige beschouwingen over de chronologie van dat tijdperk vast, welke 

 hier niet herhaald zullen worden, daar aan Dr. Brandes zelve bij voortgezet 

 ouderzoek later een andere opvatting de juistere leek. Genoemde geleerde ver- 

 volgt dan : 



„Dit is geenszins het eenige, dat door deze oorkonde nader kan worden 

 toegelicht. Terwijl het blijkt, dat het stuk uitgereikt is om aan een klacht van 

 zekere personen van de wisaya punpunan sang hyang sarwwadharmma, „het 

 onderhoorige gebied van St. Sarwwadharmma", tegemoet te komen, die nl. 

 verzochten in rechten weder gescheiden te worden van de lieden van Thani- 

 bala, van welken indertijd Jaya crï Wisnuwarddhaua hen gescheiden bad, le- 

 vert het verschillende passages, die zeer belangrijk mogen heeten. Zoo leest men 

 er in het betoog voor hun recht van de indieners van het verzoek, towi pwan 

 hana turunyanugraha bh.ata.ra jayacrïwisnuwarddhana irikang sarwwadharmman 

 sapiha sakeng thanibala, ngünïkala sang apanji patipati dharmmadhikarana, 

 „en bovendien nog is door wijlen Z. M. Wisnuwarddhaua aan Sarwwadharmma 

 de gunst geschonken, dat het gescheiden zou zijn van Tbanibala voorheen toen 

 Apanji Patipati dharmmadhikarana was." Met hetgeen men toch omtrent Pati- 

 pati in de Pararaton verhaald vindt (zie ald. bl. 60), is het geheel te begrijpen 

 dat Wisnuwarddhana aan dezen persoon, of op een verzoek van hem vrijdom- 

 men heeft geschonken, die door bijzondere, ons onbekende omstandigheden, niet 

 ongedeerd waren gebleven. Het belangrijkste schijnt evenwel te zijn wat er 

 van Janggala Pangjalu wordt gezegd. Er wordt verscheidene malen van 

 gewaagd, maar hier juist laten de photo's den onderzoeker in den steek en 

 zou het gewenscht zijn dat het volle licht op de zaak viel. Dit te meer nog, 

 omdat er nog een opschrift bestaat, nl. het Sanskrit opschrift op het kussen 



