244 



de bladzijde acht (8) regels heeft. Onder de stukken op koper die met oostelijk 

 oud-Jav. schrift gesebreven zijn en tevens den typischen vorm hebben, d. w. z. 

 + 2V 2 maal zoo lang als breed zijn, zooals dit met het oorspronkelijk van 

 den afdruk het geval is, is dit, voor zoover mij bekend is, de eerste die deze 

 eigenaardigheid vertoont. Daarom dient er op gewezen te worden dat zich in 

 den bekenden bundel van den Panëmbaban afsebriften bevinden van twee ko- 

 peren platen, beide aan weerszijden besebreven, blijkbaar bijeenbehoorende, en 

 naar de afschriften te oordeelen evenals de plaat waarover hier gesproken wordt, 

 ook telkens met acht regels op éénen kant. Oorspronkelijk was mijne meening 

 dat de regels van het origineel van die afschriften in de copie van den Panem- 

 bahan verloopen waren, maar daar staat tegenover dat ook de achtste onderste 

 regel telkens vol is, en over het algemeen blijkt dat de Panëmbahan waar hij 

 koperen platen copieerde, zijn copie gewoonlijk ook de gedaante van het oor- 

 spronkelijk gaf. De bladen van den Panëmbahan, telkens respective twee blad- 

 zijden, vertoonen ter plaatse waar men het volgcijfer van het oorspronkelijk 

 zou zoeken, de getallen 11 en 16, wat zooals uit het voorafgaande aan den 

 dag komt, al evenzeer wijst op eenig verband tusschen deze afschriften en den 

 ontvangen afdruk, terwijl ook de schriftvorm van de legende van dien afdruk 

 en van die afschriften zeer nauw verbonden is. Wellicht zijn dan ook deze 

 gegevens voldoende om te vermoeden dat zij te zamen drie fragmenten verte- 

 genwoordigen van ééne oorkonde, een oorkonde waaromtrent ook zonder dat 

 wij er wat meer van weten, nog enkele verdere belangrijke zaken kunnen 

 worden geconstateerd. 



Het afschrift namelijk van de koperen plaat die het cijfer 16 draagt 

 is dat hetwelk door mij genoemd is in de inleiding bij den inventaris van de 

 beschreven steenen van het Genootschap, onder letter K op bladz. 861, en 

 naar het t. a. p. geciteei'de nl. angraksa kadalwan rahymigla ri md-mg (ra gumi) 

 te oordeelen zou het dus een oorkonde zijn uit den tijd vóór Mpu Sindok Crï 

 Icanawikrama. Daarmede is de verdere phraseologie van de fragmenten in den 

 bundel van den Panëmbahan gespaard, geheel in overeenstemming. Verder blijkt 

 uit die zelfde stukken dat de oorkonde een vrijbrief is aan een dhavmma te 

 Wimalacrama, waarbij opgemerkt dient te worden dat voorshands een veronder- 

 stelling dat dit wimalacrama hetzelfde zou kunnen zijn als het bimalacrama, 

 dat op een steentje op den Diëng (thans in het Museum) is aangetroffen, geuit, 

 doch niet bevestigd zou kunnen worden. Ik vermoed op dit oogenblik liever dat 

 het Wimalacrama van de oorkonde op koper eerder ergens in Oost-Java bijv. 

 in het Soerabaja'sche zal dienen te worden gezocht. Belangrijk is dat onder de 

 geschonken rechten er vermeld worden die op den scheepvaart betrekking heb- 

 ben, evenals dit ook voorkomt in het opschrift van den steen van Tubau (thans 

 in 't Museum), doch wat de oorkonde betreft waarover hier gesproken wordt 

 kan dit ook betrekking hebben op de binnenvaart. Daaruit zou dan volgen dat 

 de dharmma Wimalacrama lag aan een groote, een bevaarbare rivier. Doch genoeg 

 om aan te toonen dat ook deze oorkonde een stuk van beteekenis is, dat het hare 

 zal kunnen bijdragen tot vermeerdering van onze kennis van Oud-Java." 



8(7. 1. sukhaduhkhanya, kapwa ta ya i kanang masambyawahara mangautï 

 sang hyang sïma, hininganan kwaihanya anung tan 



2. kna dening mangilala drabya haji, an tlung tuhan ring sasambyawakara, 

 yan pangulaug kbo 40 kbo 



3. wanya, yan sapi 40 sapiyanya, yan wdus 80 wdusanya, yan andah 

 sawantayannandahanya, agi 



