

| 

MANDJAU ARI. 

(De rotan sagó haakt zich aan elkander vast en is gestrengeld om de akar 
bahar); het wordt verteld tot aan den hemel en op de aarde neergedaald, is het een 
verhaal geworden. 
Er wordt verteld wat de beschikking van God was, omtrent Datoek Banda- 
hara. Deze was iemand, den naam van man ten volle waardig; zijn grootheid had 
hij niet door aankoop verkregen; zijn rijkdommen bestonden van geslacht tot geslacht; 
zijn aanzien was erfelijk; het was een nalatenschap in rechte linie van zijn voorouders 
afkomstig; hij was de kroon van het land, de groote pajoeng in de kota, de heldere 
fakkel in de landstreek Padang Taro”, dat verdeeld is in 5 Köta’s en waartoe Soeajan 
en Soengai Balantie” ook behooren. Hij was beroemd en wijd en zijd bekend; zijn 
bevelen werden opgevolgd, zijn wetten gehoorzaamd , en wat hij zeide deed men. Hij 
beschikte vrij over het leven en den dood zijner onderdanen; hij heette Datoek 
Bandaharä en had een vrouw. 
Langzamerhand was het eindelijk een jaar geleden, dat zij getrouwd waren, 
toen de prinses, Lindoeng Boelan, droomde. Zij droomde dat zij een berg in den 
schoot had en de maan als salendang droeg. Zon droomde zijn vrouw. Toen zij het 
aan haar echtgenoot vertelde, zeide deze: „als gij dat gedroomd hebt, is het een tee- 
ken dat er een beroemd man in de negorij zal geboren worden.” Zij werd zwanger 
en toen de tijd daar was werd haar een kind geboren. Op den zelfden dag dat het 
in ‘tleven kwam, sprak het reeds, het kreeg toen al een maam en een galar. Klein 
zijnde, zou het slechts Mandjau, groot geworden, Mandjau Ari heeten. 
Toen hij bij zijn geboorte op den vloer kwam, brak deze; toen hij op de 
onderleggers kwam, knapten deze af en op de steenen neuten vallende, barstten zij in 
tweeën. Dat was de grootheid van Mandjau. Zijn vader en moeder zeiden: „moogt 
gij spoedig groot worden, opdat door u de schande van ons voorhoofd weggewischt 
en ’t kwaad, ons vroeger aangedaan, gewroken worde; en opdat ons oog en hart zich in 
w verlustigen mogen. Kind! gij zijt het, door wien wij onze zorgen niet voelen 
zullen, door wien. ziekte van ons zal wegblijven, de verlenger van ons leven, de pees 
van ons hart. (Er werd nog een strengeltje gestrengeld, toen vlocht men de wortels 
van den mangkoedoe in een; er werd nog een zwaai gemaakt;) Hij kon al tegen de 
deur staan, hij was voorspoedig opgegroeid evenals lobak, op een plaats waar vroeger 
gebrand. werd, of. zooals. de djagoeng. na verloop van anderhalve maand. Hij was 
