ee 
groot en verstandig; hij was scherpzinning en kon al een oordeel uitbrengen. Datoek 
Bendaharä zeide: „#mijn Kind, si Mandjau Ari! groei toch spoedig op; word wijs als 
of gij altijd geleerd hebt.” En hij was knap en verstandig geworden en had reeds 
begrip van duurte en goedkoopte, van winst en verlies, van de zeden en erflating 
zijns volks; hij was een vernuftig mensch. 
Eenigen tijd later droomde Mandjau Ari, en vertelde daarvan het volgende: 
ween watervloed stroomde de sawahs weg, boomstammen dreven schots en scheef door 
elkander; ik sprong op een grooten steen en ging daarop zitten met ’t gezicht naar 
Makkah gekeerd; de maan droeg ik als salendang, de zon als oorhanger; ik proefde 
stofgoud als zout en knabbelde soelah peper fijn met de tanden; in mijn schoot had 
ik een berg. Zoo droomde ik, vader! wat zou dat nu te beteekenen hebben?’ 
Kind!” sprak de vader, vik zal den dag zoeken, die de beteekenis van uw droom 
aangeeft.” Daarop ging hij het jaar, de maanden en de dagen na en vond eindelijk 
den tijd, die aangaf wat zijn droom beteekende. 
‚Als dat uw droom geweest is (zeide de vader) dan moet gij djoearö worden ; 
neem er genoegen mee hanen te laten vechten, dan zal ik garen voor u maken om de 
sporen te omwinden; en ik zal u sporen smeden. Stem nu toe djoearö te worden. 
(De kajoe arö is zeer mooi en groeit in ’t midden des velds, omgeven door jong 
geboomte), wii toch djoearö worden; ge vindt dan uw plaats aan den hoek van den 
galanggang en wordt omgeven door de groote menigte; zoo zijn de gebruiken voor 
den djoearö. Moget ge djoearö willen worden, want we hebben veel goud en zilver; 
het kleine daarvan kan dienen voor het tondehspel der kinderen en het groote om ’t 
vuur aan te wakkeren. We bezitten veel sawahs en ladangs; we hebben sawahs 
waardoor zeven waterleidingen loopen; een groote menigte buffels en koeien, een halve 
stad vol dienstknechten en twee maal acht volgelingen. Mandjau Ari was van aanzien- 
lijke en rijke geboorte, van lieden, die in weelde leefden en er van hielden feesten 
te geven. Zijn moeder was rijk en zijn vader batoeah, men omringde hem met 
eerbied. Wat de woning betrof, deze was zeer groot en behoorde tot de soort si 
Sangkö gadiëng geheeten; zij was zoo groot als de afstand, dien een hardloopend 
paard in een oogenblik aflegt en die door een slaaf kan overschreeuwd worden; het dak 
zag er uit als een menigte bijen in dichten drom uit vliegende; de kanten er van 
zoo zuiver als de eirkel door een alang beschreven; het voorplein was effen als een 
gepolijste betelschaal; het stofgoud, dat er op verstrooid raakte, ging niet verloren 
en al mocht het ook verdwijnen, men vond het in dubbele mate terug. Wat de 
tjiboek betreft, deze was van uitgewerkt klokkenmetaal de trappen waren geheel 
van zilver, het had een andjoeng van zilver, een van asö-asö en zelfs een van goud. 
Mandjau Ari antwoordde rik zou mij wel op hanen kloppen toeleggen, maar 
wellicht zou ik moeder daardoor verdriet aan doen, wellicht zouden er van die uitge- 
strekte sawahs stukken verloren gaan en onze kweekbeddingen er door verminderen en 
daarom wil ik het niet.” 
„Mandjau Ari! dan wil ik u bestemmen tot doebalang (het is aangenaam tuinen 
