ESE == 
den tijd, dat ik in den buik mijner moeder was, koesterde ik het voornemen reeds 
den koran te leeren.” 
De vader en moeder zeiden „(hoe mooi een kain ook is, zij dient om er koen- 
doer in te wikkelen); hoe bekwaam een malim ook moge zijn, hij dient toch maar 
om zich met de graven te bemoeien. Mandjau Ari antwoordde: „(hoe slecht een 
kain ook is, zij wordt gebruikt om er de laboe in te wikkelen); hoe gebrekkig een 
malim ook zij, hij zit toeh altijd aan het hoofd van het gastmaal.” 
„Indien ge dan toch den koran wilt leeren, (zeide zijn vader) welken toeankoe 
zal ik dan halen?” 
Mandjau Ari zeide wals vader zoo goed wil zijn iemand te halen, haal dan 
den Sech Laban Pandjang, den onderwijzer dezer gemeente, den imam van één sidang.”” 
De vader van Mandjau zeide: „Welaan, Salam salame’”| ga pinang wangi ha- 
len, pinang die ingewikkeld is, benevens sirih met roodachtige nerven; kelk zoo wit 
als de hersenen van een woudduif en gambir zoo geel als gouderts. 
Salam salame* was licht van voet, rap van hand en vlug van begrip; 
men behoefde het hem niet te gelasten of hij ging al, het was hem nog niet 
verboden of hij liet het al. Hij haalde pinang en sirih en toen hij ze had, 
legde hij ze op een betelschaal, een betelschaal van goud, welks rand was ingelegd 
met asó-asó. 
Het was toen vrijdag. „Kom aan Salam Salame* (zeide de vader) we zullen 
terstond gaan om den toeankoe af te halen.” waarop Salam Salame” antwoordde: „Zoo 
God wil, is dat goed angkoe”. Hij nam den betelschaal en de vader van Mandjau 
ging op weg, gevolgd door Salam Salamef. 
Nadat zij eenigen tijd op weg waren, kwamen zij aan de moskee, waar de 
vader van Mandjau zijn voeten waschte en naar binnen ging, gevolgd door Salam. 
Salame”. Nadat hij met den toeankoe zijn groet gewisseld had, stond de vader van 
Mandjau op om links en rechts zijn groet te doen. Vervolgens zeide de vader van 
Mandjau „(Kijk daar is iemand zooals de lieden van Kamang, die salodang en oepiëh 
bij zich hebben;) kom toeankoe eet wat pinang, sedert lang toch hebt ge geen sirih 
gebruikt. De pantoen werd door den toeankoe beantwoord. 
(Als men den onderlegger betreden wil, ligt zij in de parahoe); al mocht 
ik sirih eten, wat er gedaan moet worden, begrijp ik daarom nog niet”. 
De vader van Mandjau antwoordde: (als er maar een onderlegger is om be- 
treden te worden, dan zal hij gebracht worden door lieden van Batang Hari); als 
angkoe maar sirih eet, is dit een kenteeken van een oprecht hart.” 
De vader van Mandjau vervolgde: wals ik een verzoek aan u mag doen dan 
noodig ik u uit, om met alle anderen, groot en klein, oud en jong, met mij mee 
te gaan; dit is op het verlangen van mijn zoon.’ 
De toeankoe antwoordde vals God wil, is dat geod” Komt aan, allen, groot 
en klein, oud en jong! de vader van Mandjau noodigt ons allen uit; wij zullen 
naar de woning van prinses Moerai Randin gaan; zij is de jongere zuster van Mandjau 

