en 
Á 
ĳ Ari; zij zijn met hun tweeën broer en zuster; de grootste van hen is Mandjau Ari 
en de kleinste Moerai Randin (1). 
„Wij zullen”, zoo ging hij voort, terstond op weg gaan.” 
De ‘toeankoe en alle anderen verlieten den tempel. Het zag wit van de ma- 
lims en van af de moské tot aan de woning vormden de menschen een onafgebroken 
rij. De muziekinstrumenten klonken; de eenige aap schreeuwde, het paard samboe- 
rani trappelde, de woudduif tambagó kirde, de mannetjes salindit floot, de katitiran 
met de kraag koerde; het was een leven zooals de bazuin op den dag der opstanding; 
het was gelijk aan de telempong van Javaansche vorsten. Voor weemoedig gestemde 
lieden was het schoon er bij te weeklagen en te schreien, voor de liefhebbers van 
vroolijkheid was het verlokkelijk er bij te huppelen en te dansen; zoo klonken hun 
mugziekinstrumenten. 
Moerai Randin zeide: ver klinken muziekinstrumenten: welke Sultan mag er 
verschenen, welke vorst mag er aangekomen zijn? Kambang ga eens zien aan de deur 
en als daar niets zichtbaar is, loop dan gauw maar buiten, ga dan op een hoogte 
op den uitkijk staan en werp uw blikken rechts en links.” 

Kambang Manjih ijlde heen en bleef aan de deur staan, maur zag geen sterveling, 
vervolgens ging zij gauw naar beneden; zij verscheen eerst op het erf en liep toen naar de 
hoofdpoort; zij keek daar van af een hoogte, blikte stroomaf- en opwaarts, tuurde in de 
verte en kreeg den toeankoe in het gezicht, terwijl het wit van de malims zag. Hard 
loopende keerde zij terug en nadat zij weer op het erf gekomen was, ging zij boven, 
waar zij, aan gekomen zijnde, gauw naar de andjoengs liep; — een andjoeng was van 
zilver, een van asöó-asö en de derde van goud; zij waren voorzien van gordijnen en 
een hemel. 
Si Kambang Manjih zeide: „Moerai Randin! ik smeek u duizend maal nederig 
om vergiffenis, ik doe steeds wat gij mij gebiedt. Wat ik daar ginds gezien heb 

was geen Sultan, die Mer heen komt; geen worst die in aantocht is; het is de toe- 
ankoe, die hier met zijn onderhoorigen is verschenen. (De garnalen zijn ontelbaar; 
in de keladibladeren kunnen zij niet gedaan worden; de bladeren van den betoeng 
zouden er daarenboven ook nog mee gevuld kunnen worden,) hoeveel menschen er 
wel zijn is niet te zeggen; op een groote vlakte kunnen zij niet, ook de dalen zijn 
er vol van.” 
Moerai Randin, die op de andjoeng bezig was met weven, patronen teekenen, 
en borduren, verschrikte. Toen zij het hoorde, stond zij haastig op; zij nam een 
Chineeschen waaier en trad met loshangende haren, waarvan de bloemen uit den wrong 
vielen, van achter de gordijnen te voorschijn; die gordijnen waren zeven dubbel en 
glinsterden van diamanten en brillanten. Toen Moerai Randin voortzweefde, schudde 
de hooge andjoeng en toen zij liep kraakte de groote woning. Toen zij van de an- 
djoeng afgestegen en in het middenvertrek gekomen was, schoten de hagedissen op 
(!) De benamingen kaka”, adië*, mandé, enz: heb ik ter vermijding van lange omschrijvingen 
gewoonlijk door broer, zuster, moeder, tante, vertaald. 



