at 
haar schaduw toe; zij ging vervolgens naar de uiterste roeang en verdween in een bin- 
nenkamer. 
Daar sloeg zij met de vuisten op een kist van paarlemoer, zoo wit als ivoor, 
zoodat het koord er van dreunde en de sleutel klonk; zij maakte nog een kist van 
hemelsblauw paarlemoer open, nam er allerlei kleederen uit benevens gordijnen en he- 
mels, — hemels met zilveren, en gordijnen met gouden franjes. Wat de tapijten, 
ter versiering van de wanden betrof, deze waren van aledjobarawatji, de bedgordijnen 
waren van kasah amboen; dat was het bekleedsel van haar woning. De gordijnen en 
hemels werden vastgehecht, de muurkleeden neergelaten, de vloertapijten uitgespreid 
en alles in gereedheid gebracht. Wat de Chineesche lantarens betreft, er waren er 
acht en tachtig. Toen de toeankoe op het erf verscheen, was hij verwonderd zeven 
rijstschuren op een rij te zien staan; — de grootse was de si Bajau bajau, de hoogste 
de Tindjau Laoet en de derde de Radja Babanding; daartusschen stonden kleinere. 
Wat het voorplein aangaat, dit was zoo effen als een gepolijste betelschaal zoodat het 
stofgoud, dat er verstrooid raakte niet verloren ging; de tjiboek was van uitgewerkt 
klokkenmetaal de stoep van enkel tin, de trap van goud en zilver en zoo ook de 
kozijnen; het snijwerk was als aka tjina met veel figuren er in. Het zou (niet 
mogelijk zijn alls op te noemen; — van uit de verte gezien, schitterde het ons tegen 
en als men het van nabij beschouwde, dan kon men er de oogen niet van afwenden. 
Moerai Randin zeide: „(de sitapoeng, midden op het erf, zal ik nemen tot 
slijpsteen voor hanesporen); blijf daar niet zoo lang op het erf staan toeankoe! hier 
is water om uw voeten te wasschen.” Een koperen ketel diende tot reiniging van 
de voeten, een zilveren tot het wasschen van de handen en er was klapperwater om 
zijn gelaat schoon te maken. De toeankoe reinigde zijn voeten en ging de woning 
binnen. Hij was verwonderd toen hij de meubelen in het huis zag; want het was 
zonder weerga; er hingen honderden groote spiegels en de kleine waren niet te tellen. 
Moerai Randin zeide: wblijf daar niet zoo lang staan toeankoe, maar neem 
hier plaats!” Alle malims zetten zich neder. Dewijl zij zoo lang bleven zitten, na- 
derde allengs de achtermiddag, het werd schemerdonker en eindelijk nacht, zoodat 
men de lampen aanstak. Fr waren gouden lampen, die schitterden als de zon en zil- 
veren, die een licht verspreidden zooals de maan. Toen al de lampen aangestoken 
waren, was de nacht helder als de dag, want het erf was vol met lampen. 
Moeraì Randin zeide: vals ik u verzoeken mag, eet dan een weinig pinang en siriù 
en rook eens.” Daarop droeg zij een pantoen voor zeggende: w(een geblindoekte 
buffel van Atjeh vertoefde om te drinken aan de riviermonding, en werd weggebracht 
door lieden van Pakantan;) de tabak wordt in papier gewikkeld en de pinang met 
den mond fijn gemalen); ik verzoek u er wat van te gebruiken.” 
De toeankoe antwoordde: „Als de onderlegger betreden zal worden, valt de 
schaduw van de badjö in de parahoe); waarom ik sirih eten moet, begrijp ik niet.” 
(„Als de onderlegger maar betreden wordt en de schaduw van dè badjö op het pruimpje 
achter de kiezen valt); als angkoe maar wat sirih gebruikt ; wat er te doen valt is mijn zaak.” 
