Er (HO ve 
Toen ieder een betelpruim gekauwd en een sigaar opgerookt had, zeide Man- 
djau Ari: „Moerai „/Randin, mijn zuster! (de pinang in den tuin is al rijp en wil 
opnieuw uitschieten) als ge gereed zijt met koken, gelieve het eten dan op de scho- 
tels te doen.” 
Moerai Randin antwoordde: „(de katjang in den tuin draagt al vrucht en zal 
nieuwe ranken krijgen), wij zijn klaar met koken en zullen goelai maken; (de pinang 
in Koerai is al rijp en de padi heeft nieuwe halmen); we zijn gereed met de goelai 
en wij zullen het eten opdisschen…” 
Toen het eten op witte borden gedaan werd zeide Mandjau Ari: „mijn onder- 
wijzer eet van deze niet” Toen het op zilveren werd opgeschept, hernam hij: rook 
van deze eet hij niet.” en toen men het op gouden borden deed, zeide hijvan deze 
zal mijn onderwijzer eten.” Wat Moerai Randin betreft, als zij een ding bij de hand 
nam, dan bracht zij er twee of drie ten uitvoer: Moerai Randin was zeer bedreven. 
Moerai Randin zeide: rvbroeder Mandjau Ari! ik heb reeds opgeschept.” Al 
de gerechten waren voltallig; wat de soorten van eten betreft, er waren er velerlei 
en honderd verschillende gebakken. Toen Moerai Randin klaar zette, zag het rood 
van de gouden en wit van de zilveren schotels, die daarenboven nog overdekt waren 
met kleedjes geborduurd met goudgaren, gestikt met zilverdraad en doorwerkt met 
_ gouddraad. De gerechten waren voltallig en de schotels netjes gerangschikt, zoodat 
het een lust was om ze te aanschouwen. 









| Moerai Randin zeide: wangkoe wees zoo goed uw handen te wasschen en deze 
rijst te eten want de schotels zijn reeds lang klaar gezet!” Toen de toeankoe de 
| handen reinigde, zeide Moerai Randin bij wijze van pantoen: „(ik heb er geen verstand 
| van om met een schepnet te visschen ; want het schepnet steek ik in ’t wilde in ’t water; het 
‚wordt meegenomen door lieden van Banoea hampoe;) ik heb er geen verstand van op te 
scheppen en verricht dit werk nog zeer onhandig, ik ben immers nog maar klein.” Nu 
| werden de schotels ontdekt. Wat de opgeschepte rijst betreft, aan den kant lag zij als 
‚achter elkander loopende mieren, en in het midden als elkander ontmoetende wolken ; de 
rijstkorrels, die dwars lagen, lagen evenwijdig; geen korreltje scheen er gebroken 
want die stuk waren, lagen netjes tegen elkander gepast. Moerai Randin was toch 
bekwaam! De toeankoe begon te eten; bij den eersten mond, dien hij nam was 
het alsof de koembang djati een gat in de rijst geboord had; bij den tweeden keer 
was zij als uitgehold door een koembang idjau; bij de derde maal had hij genoeg en 
het vierde, wat hij deed, was zijn handen reinigen. Op deze wijze eten personen van 
den gegoeden stand. Na gegeten en gedronken te hebben ging men over tot rooken 
en pruimen. Men had een pruimpje genuttigd; het lekkere er van viel in den buik, 
de glans bleef op het gelaat, het rood op de lippen en na het aangename er van 
genuttigd te hebben, werd de uitgekauwde pruim weggeworpen. 
n De toeankoe zeide: „Moerai Randin! zeg mij nu naar waarheid, wat uw be- 
doeling is” Het antwoord van Moerai Randin was; vik bid u nederig om vergif- 
_fenis angkoe, want ik heb u een gewichtig voorstel te doen. De reden dat ik u ontboden 
| 
Pe: 
