AE) ee 
heb is, omdat mijn broeder Mandjau Ari bestemd was om zich toe te leggen op 
hanenkloppen en hij dit niet wilde; men wilde hem doebalang laten worden maar ook 
daarin had hij geen zin; men zou hem een woudduif koopen, maar hij weigerde ze en 
eveneens was het met het houden van een paard. fn den koran leeren, dat was het- 
geen hij verlangde en daarom heb ik u ontboden, daar ik mijn broeder aan u wilde 
toevertrouwen om hem onderwijs te geven.” 
De toeankoe antwoordde: „Zoo God wil zal zulks geschieden , Moerai Randin! 
breng Mandjau Ari hier opdat ik hem onderrichte.” _Moerai Randin zeide: #Mandjau 
Ari kom hier bij mij! ik wil u op de hoogte stellen, opdat gij weet hoe de gewoonte 
is als men onderwijs ontvangt. Uw verschijnen voor den onderwijzer moet aldus zijn : 
als ge voor hem komt, moet ge den sembah maken en knielen, waarbij gij de tien 
vingers op elkander legt en uw leermeester groet; zoo moet de eerbewijzing tegen 
over den onderwijzer geschieden.” Mandjau Ari was reeds tot inkeer gekomen. „7Man- 
djau Ari gedraag u waardig als ge een onderwijzer hebt; men moet hetgeen hij zegt, 
niet tegenspreken; wat hij beveelt, moeten wij opvolgen; wat hij verbiedt, moeten 
wij nalaten. Zoo, Mandjau, is de plicht van iemand, die onderwijs ontvangt; zijn 
bevelen ontvangen wij eerbiedig, aan het geen hij zegt gehoorzamen wij” Luister 
nog even „(het paleis van een Bataksch vorst is hoog, de prinses staat er met loshan- 
gende haren in den voorhof); onthoud de vele vermaningen, vergeet ze niet, al gaat 
er ook een lange tijd over heen. Men mag hem miet tegenspreken; wat hij gebiedt 
moeten wij doen en wat hij verbiedt moeten wij laten. Dit is mijn gebod, een gebod dat ge 
niet overtreden moogt” Moerai Randin vervolgde: „toeankoe! nu ik mijn broeder heb 
overgegeven om door u onderwezen te worden, druk ik u ernstig op het hart dat, als hij 
wellicht spoedig malim zal worden en misschien beter malim dan gij, of indien hij 
wellicht verstandiger worde dan gij zijt, gij hem dan geen kwaad hart moogt toedra- 
gen; want als gij boos wordt, zondigt gij tegen God; dit is mijn raadgeving aan u.” 
Hindelijk gingen zij op weg en nadat zij eenigen tijd geloopen hadden, kwa- 
men zij weer aan de moskee, waar Mandjau met zijn onderwijzer binnentrad , toen 
het reeds donker begon te worden. Wat Mandjau in dien nacht betreft, waar hij 
zat, was hij in gepeins verzonken; waar hij stond, keek hij met verbazing rondom 
zich; men kende hem niet en ook hij kende niemand. Hr waren reeds een, twee 
dagen, voorbij gegaan, zonder dat hij in den koran leerde of onderwijs ontving. Als 
anderen speelden dan deed hij mee; tjongkak en tjatoer spelen was alles wat hij uit- 
voerde en als anderen, leerden, dan sliep hij. Toen hij reeds een maand in de soerau 
was, hield hij, zich nog niet bezig met leeren maar speelde als het dag, en sliep als 
het nacht was. Hindelijk ging de memigte daarover klagen (zeggende): „met uw. ver- 
lof, meester! zoolang gij weg waart, heeft Mandjau niet geleerd.” Hierop zeide de 
toeankoe: „Mandjau Ari, wat scheelt er aan, dat gij niet leert of u in den koran 
oefent? Als ge een tegenzin hebt om onderwijs te ontvangen of te lui zijt om in 
den, koran te lezen, dan zal ik u naar huis terug brengen; het is niet noodig dat ik 
een, slechten naam krijg.” 
