— 61 — 
Mandjau Ari antwoordde „(de barabah eet geen padi; hij wordt door lieden 
van Tikoe meegenomen ;) wij veranderen niet uit ons zelven maar wel door den onder- 
wijzer. Ik vraag aan angkoe om mij met oprechtheid te vertellen, hoe men in waar- 
heid onderwijzer kan zijn en wat men toch eigenlijk moet leeren. Wijl angkoe mij 
niet onderrichten wil, leer ik niet in den koran en weet ik niet wat een alif of wat 
een één is.” „Madjau! kom hier, ik zal u onderrichten!” Mandjau Ari snelde toe 
en gaf den toeankoe de hand waar bij die van den laatste beefde. Toen hem pas de 
af gewezen werd, kon Mandjau Ari reeds in den koran lezen; toen hem onderricht 
in den koran gegeven werd was Mandjau al aan de spraakkunst; als hem één boek 
verklaard werd dan begreep hij er reeds vier of vijf. Toen men hem vervolgens tel- 
len leerde en vertelde wat één was telde hij reeds twee werd hem twee geleerd, 
dan telde hij drie, telde men hem tot tien voor, dan telde Mandjau tot honderd; ging 
men tot duizend dan telde hij tot tien duizend. ‘Toen de toeankoe niet meer kende, 
ging Mandjau steeds verder met tellen; ’s morgens en ’savonds telde hij, dag en 
nacht las hij in den koran, hij at of dronk niet, ging des daags niet uit en bracht 
den nacht slapeloos door, maar was steeds bezig met werken. Zonder eten en drinken 
te blijven, is het gebruik van hen die onderwijs ontvangen; eten en drinken hebben 
zij vroeger reeds gedaan, toen hun moeder hen nog onder het hart droeg. 
È Nadat hij een of twee maanden geleerd had ging hij op een vrijdag, toen de 
menschen aan het bidden waren, naar het boven gedeelte van de moskië en toen hij 
boven gekomen was, begon hij te zingen. God en zijn afgezant, wat klonk dat! 
Mijn God wat klonk die stem! Nu eens klonk het hoog: in de lucht, dan weer was 
het als of het geluid uit de aarde, dan weer was het als of het uit den hemel kwam. 

De geest van den propheet David was in hem nedergedaald, het was onuitsprekelijk 
schoon zijn zingen! Een vrouw die op de andjoeng aan het weefgetouw zat, terwijl 
de tjatjah rechts en de rentjong links van haar lag, hoorde het; en, door het schoone 
zingen opgetogen, dacht zij niet meer aan haar werk; zij werd er door mee gesleept , 
zoodat zij dacht dat de tjatjah, de rentjong, en de rentjong , de tjatjah was ; en links en 
rechts naar de rentjong grijpende, scheurde het uitgespannen weefsel. Toen het gehoord 
werd door hen, die de rijst gingen te drogen leggen stortte de rijst op den grond. 
_ Temand, die een kind ging baden hoorde het gezang van Mandjau Ari; en door het 
_schoone zingen getroffen, dreef het kind weg, zonder dat hij het wist. Van hen, 
ok, 
die in de soerau aan het bidden waren, begonnen sommigen om hun kinderen te 
‘roepen en allen vergaten waarom zij daar waren; terwijl ook de onderwijzer van zijn 
stuk raakte door het schoone gezang van Mandjau. Toen Mandjau ophield met zin- 
gen zeide de toeankoe: wzegt gij allen malin’s! wie was hij die zoo gezongen heeft? 
Hij is een bintjatja* bintjatjau een ngiang ngiang rimbó, als ik hem in den vreemde 
verkoop, als ik hem dood of ophang, wie zou er dan iets van zeggen.” 
De menigte antwoordde wvergiffenis, toeankoe! niet wij hebben gezongen , maar 
het kind van toeankoe, Mandjau Ari, geheeten.” Toen de toeankoe dat hoorde, was 
hij inwendig boos. Lang nadat Mandjau gezongen had, gingen de menschen naar huis, 


