id en 
maar de onderwijzer van Mandjau bleef. Toen er een of twee maanden verloopen 
waren, was het op een vrijdag, dat al de lieden vergaderden. De toeankoe zeide: 
„Mandjau! ga maar wandelen ten einde te leeren loopen, opdat het luie zweet er bij 
u wat uitkome!” Mandjau Ari ging heen. Langzamerhand brak de tijd voor het 
gebed aan en ging men bidden. Toen men daarmede geeindigd had, zeide de toean- 
koe: vwel aan, toeankoe’s en leerlingen! luistert goed, naar het geen ik zeggen zal. 
Zoudt gij willen doen, zooals ik u zal zeggen?” Allen antwoordden: heel gaarne 
zouden wij uw woorden willen opvolgen.” „Dan zullen wij Mandjau in ’t ongeluk 
storten; laten wij het daar omtrent eens zijn, en als er onderzoek naar gedaan wordt , 
moeten wij niet voor de waarheid uitkomen. Wijl hij knapper is dan ik, zal Mandjau , als 
ons aller bede verhoord wordt, in het verderf geraken; zijn vader en moeder moeten af- 
keerig van hem worden; want als hij niet van hier gaat, zal hij over ons den baas opelen.” 
Als dat het gevoelen van u is, dan zijn wij het daarmede eens en zullen wij 
doen zooals u gezegd hebt” Toen de menigte heen gegaan was, keerde Mandjau in 
de soerau terug. 
Des avonds zeide zijn onderwijzer: rik wil u naar huis terug brengen, want 
moeder en vader hebben om u gezonden. Als wij aan uw woning komen (het paleis 
van de Bataksche vorsten is hoog, de prinses staat er met hangende haren in den 
voorhof): gedraag u dan naar de vele lessen, die gij ontvangen hebt en mocht er 
een langen tijd overheen gaan, vergeet ze daarom evenwel niet. Als ik u om sirih- 
bladeren zend, neem dan de jonge uitspruitselen er van; en als ik u pinang laat ha- 
len, breng dan de bloesem er van; mocht ik u verzoeken in huis te komen, kom 
dan niet binnen; maar als uw vader en moeder er naar vragen, dan moogt gij niet 
zeggen, dat ik het u gelast heb, zie daar wat ik u raden wilde.” In dien nacht deed hij 
geen oog dicht; de haan kraaide reeds voor de tweede maal en toen bij ‘tderde ha- 
negeschrei de dag aangebroken was gingen zij op weg. Na verloop van eenigen tijd 
waren zij weer op het erf aangekomen en toen de toeankoe naar binnen, ging zeide hij 
„Mandjau kom in huis!” maar Mandjau antwoordde: „laat mij liever blijven , waar ik ben.” 
Mandjau Ari, kind! als gij niet binnen wilt komen, wandel dan naar den tuin en 
ga daar naar de plantjes kijken.” Mandjau verwijderde zich. Nadat men lang gezeten 
had, werd er rijst en koffie opgebracht en de toeankoe zette zich aan den maaltijd. 
Na afloop daarvan, zeide de toeankoe weer. Datoek Bandahara en Poeti Lindoeng 
Boelan, de rede dat ik het jongemensch, Mandjan Ari, naar huis breng is omdat zijne 
moeder alle hoop op hem kan opgeven; want Maudjau Ari is iemand, die voor het 
ongeluk geboren is,’ 'tis met hem als met een bidai, die opgelicht raakt, en even 
als de schubben aan de achterpooten van de kip, die gebroken zijn. Mandjau is een 
ongeluksvogel, wijl hij meer wil zijn dan zijn onderwijzer is; en daarom verstoot 
hem en wijdt u toe aan Moerai Randin. Als gij Mandjau blijft verzorgen, dan gaat 
uw goud en zilver verloren; als hij in de kampong blijft, zal de rijst mislukken en 
het vee zal sterven en als hij slechts een maal in huis eet, dan verliest Moerai Randin 
het leven. Wijdt gij u daarentegen aan Moerai Randin , dan zal de rijstoogst goed zijn’ 

