Ei A es 
Na verloop van ‘eenigen tijd had Mandjau Ari jonge sirihuitspruitsels en pi- 
nangbloesems geplukt en keerde hij huiswaarts. Toen hij weer op het erf gekomen 
was, riep hij: „waar zijt gij moeder, hier is sirih en pinang voor u!” Zijn moeder 
snelde maar de deur en, de pinang en sirih aannemende, zeide zij: „Maudjau Ari! 

het zijn sirihuitspruitsels en pinang bloesems die gij brengt, wie heeft u dat gezegd”? 
Mandjau antwoordde, wie zou mij dat gezegd hebben; ik heb ze geplukt, omdat mijn 
onderwijzer ze lekker vindt.” De moeder hernam vge zijt waard verstooten te wor- 
den, uw schoonheid is ons onverschillig, zij dient toch tot niets” Mandjau Ari be- 
gon te schreien en zeide „ge moogt daar over geen spijt gevoelen moeder; (de kris 
dient om de mamgkoedoe uit te graven, de mangkoedoe midden op het erf;) want 
het is vroeger reeds zoo bepaald, het staat geschreven in de palm mijner hand. Hoor 
nog eens: (aan den zoom van het woud wordt het vuil op hoopen verbrand en de rook 
er van drijft tot aan het padi stroo); mijn lot is ongewijfeld zeker, het staat in de 
lijnen van mijn hand.” De toeankoe zeide „kom, Mandjau! wij zullen naar de Soe- 
rau terug keeren” 
Na eenigen tijd geloopen te hebben, kwamen zij weer aan de Soerau ; de toean- 
koe ging er binnen, maar Mandjau bleef op het erf staan. De toeankoe sprak : / Man- 

djau! ge behoeft niet binnen te komen, ga naar uw woning terug; doch blijf niet te 
lang thuis, want het is miet noodig, dat ge gehecht wordt aan de gewoonten in de 
__kampoeng; keer dus spoedig weder.” 
Mandjau Ari antwoordde; rik smeek u nederig om vergiffenis, :k heb u steeds 
gehoorzaamd; slechts één verzoek heb ik u te doen; daar ik naar huis terug keer en 
_toeankoe in de soerau blijft, laten wij daarom eerst elkander de hand tot afscheid 
geven.” Toen zij elkander de hand gaven, beefde die van den toeankoe. „Moge ang- 
| 
Í 
| 
Í 
Í 
| 
I 
| 
| 
IK koe mijn raad in acht nemen en het hem toevertrouwde met zorg bewaren; wees een 
goed onderwijzer, angkoe! het is niet noodig, dat ge weer zoo handelt, laat het er 
_ met mij mee blijven; deze les druk ik u ernstig op het hart.” Mandjau Ari voegde daar 
nog bij: vangkoe zal blijven en ik zal gaan , (vaarwel !) moge het u welgaan in het leven” 
Mandjau Ari keerde huiswaarts; (hij trok over bergen en door dalen, en met 
de kain over het hoofd geslagen, schreide hij, zoodat het baadje hem vochtig werd, 
tot op de borst.) Na eenigen tijd op weg te zijn geweest, kwam hij bij zijn woning, 







waarvan alle deuren gesloten waren. 
Mandjau Ari zeide: „moeder en vader! waar zijt gij, waarom heeft moeder om 
mij gezonden, waarom werd ik naar huis geroepen; ik kreeg immers onderwijs in de 
soerau’! Hierop antwoordde de moeder van uit: de woning: „wij hebben niet om u ge- 
zonden, wij hebben toch niets meer aan u. Mandjau Ari! ga weg van hier, (padi is beter 
dan gras) voor u is de dood verkieselijk boven het leven, maak het ons dus niet meer 
moeielijk!” Mandjau weekiaagde op het erf: „dat is niet behoorlijk van moeder, hebt 
gij mij dan niet meer lief!” Zijn moeder zeide van uit de woning: /Mandjau! verwij- 
der u van hier, want als ge een trede de trap opkomt, dan is de padi voor een jaar 
verloren; zoo zeide uw onderwijzer, en als ge er twee beklimt, verdwijnt uns goud en 

