ili 
zilver!” MandjauAri antwoordde: „vergiffenis moeder indien ik niet in huis mag komen, 
dan vraag ik u slechts een weinigje rijst; ik heb een onbeschrijfelijken honger; moeder 
geef, ach geef mij iets al is het slechts wat zure rijst; al zijn het de overblijfselen van u 
of de kruimeltjes van Moerai om mijn knagenden honger te stillen; de dorst dien ik lijd, 
is niet om uit te houden; ik heb een gevoel alsof mijn schedel scheuren en mijn 
gezicht benevelen zal.” Zijn moeder antwoordde van boven: „wij geven u niets; de 
kippen en eenden deelen wij mede en den honden geven wij eten, want zij kunnen 
het erf bewaken” 
Toen hij den trap opklom, kwam zijn moeder toeschieten; zij nam een bam- 
boe met kokend water, liep er mede naar de deur en wierp het Mandjau, die op den 
trap stond, over het lichaam. Schreiende zette deze zich nu neder onder een rijstschuur 
en de tranen biggelden hem iangs de wangen. Toen hij daar eenigen tijd gezeten 
had, stond hij weer op en sprak: vach, moederlief! geef mij voor dezen keer slechts, 
al is het ook maar een gebrande rijstkorst, al is het maar uit het etensbakje van de 
kippen, al zijn het slechts de restantjes van uw eten!” Zijn moeder herhaalde van uit 
de woning; wwij geven u niets; liever geven we het aan de honden, zij kunnen op 
ons erf passen.” Hij klom nogmaals den trap op, doch toen hij de tweede trede er 
van bereikt had, kwam zijn vader weer’ toeschieten; deze liep naar de keuken, nam 
daar een steen uit den oven, liep er mede naar de deur en smeet er Mandjau, die op 
den trap stond mede, zoodat hij van zijn hoofd in gruis neerviel. 
Mandjau sprong op het erf en begaf zich schreiende naar het rijstblok; daar 
wierp hij zich ter aarde en blikte ten hemel. Nogmaals liep hij het erf op en klom 
naar boven; en reeds had hij den eenen voet over het kozijn, toen zijn oom kwam 
toeloopen, die hem met een mes een stoot toebracht, zoodat het baadje hem onder 
den arm scheurde. Hij sprong naar beneden en zeide: „dit is dan het gevolg dat 
ge me in alles hebt toegegeven, dit is dan de wijsheid van mijn vader en de toege- 
negenheid mijner moeder. Moeder heeft mij met limau water gewasschen , vader heeft 
me met bedak ingewreven en oom heeft een baadje voor mij geknipt! Ach, moeder! 
wellicht is mijn tijd nog niet gekomen; wat het slaan van mijn vader aangaat, mis- 
schien is er iets geweest dat mij beschutte en de steen daarom in gruis is neerge- 
vallen” Mandjau Ari vervolgde: „wel aan moeder! zeg ik, indien gij werkelijk af- 
keerig van mij geworden zijt, wil ik van hier gaan; doch laten wij daarmede vrede 
vinden; laat het welbehagelijk zijn aan de schoot, die mij gedragen heeft; maak u 
geen verwijtingen over de betoonde zorgen en moeiten, heb er geen spijt van dat 
ik aan uw borst gezogen heb; stel ù tevreden met hetgeen ik ben, dan zal ik van 
hier gaan.” De moeder anwoordde van uit de woning: rik heb er vrede mede, dat 
ik zorgen en moeiten voor u gehad heb; de moederschoot klaagt er niet over dat zij 
u gedragen heeft, en ook de moederborst neemt er genoegen mede nu en in eeuwigheid.” 
Mandjau Ari zeide: (voor moeder worde bestemd, wat vruchten draagt; en 
wat bloemen heeft, moge voor de pandan zijn;) alles wat geluk aanbrengt, zij het deel 
mijner moeder; moge het onheil aanbrengende, van haar heen gaan. Zeg, moeder! 
