
E Ne 
Bio nog deze eene pantoen, die zinspeelt op iemand, wiens levenslot ongeluk is: 
Á (waar de talang staat groeit de tibarau ook) waar ’t ongeluk zetelt ontwikkelt zich slechts 
rampspoed. Moeder luistere goed (de sitapoeng op het erf, wil ik memen als slijp- 
steen voor hanesporen) vaarwel, mijn kampoeng, vaarwel, mijn erf, vaarwel, mijn 
_ badplaats!” Mandjau Ari vervolgde: „schiet nu maar welig op o betoeng, ik zal u 
niet meer omkappen; mijn padi loemoet zal zich als kurkema gaan voordoen, ge zult 
in verlaten toestand achterblijven, ach mijn kampong! ik zal niet meer in u rond- 
dolen; opdat mijn moeder gerust gesteld zij.” 
Eindelijk ging hij heen, doch na eenigen tijd geloopen te hebben, kwam zijn 
moeder nogmaals aansnellen, zeggende: /Mandjau, blijf daar staan!” Mandjau zette 
zich neder en zeide: „waarom loopt u mij achterna, hebt gij weer liefde voor mij 
‚gekregen, wilt ge u over mij ontfermen!” De moeder antwoordde „niet u hebben wij 
lief, niet voor u vinden wij het jammer, maar voor onze kleederen, ons goud en zilver.” 
Zoo sprak de moeder. Zijn kleederen werden uitgetrokken, zijn gouden hoofddeksel 
afgenomen en verwisseld met een versleten zakje; zijn baadje werd uit gedaan en ver- 
vangen door een dat afgedragen was; zijn gouden gordel werd geruild voor een nerf 
_van een pisangblad en in de plaats van zijn met goud beslagen wandelstok, kreeg hij 
een riet. Toen de moeder heengaan wilde (zeide hij) „wacht even voordat ge huis- 
aarts keert, want mijn ring is nog vergeten, en mijn samboeng gigt benevens mijn 
tjanggai koekoe heb ik nog.” Hij trok zijn ring van den vinger en verwisselde hem 
met een van idjoek; het gouden verlengsel van zijn tand en aan den nagel maakte 
Én los en gaf hij aan zijn moeder. Daarop zeide Madjau Ari: vkeer thans huiswaarts, 
_ moeder! want mocht vader naar eten verlangen, wie zal hem dan ‘rijst brengen daar 











Moerai immers nog zoo klein is” Daarop vervolgde hij, bij wijze van pantoen: (een 
tros pitoelö vruchten en een singgoeloeng van katari bladeren; hoe kan het zand toch 
verspreid raken); ik ontzag u als een vorstenkroon, ik had eerbied voor u als 
voor de zon; hoe kunt gij mij dan un liefde ontnemen! Luister ook naar deze 
nog „(groote woningen met zilveren kozijnen, uitgesneden door vorsten kinderen ;) 
gespannen was het niet en slap was het ook niet; waarom brak het koord dan toch! 
Doch wel aan, moeder! laten wij elkander, nu ik heen ga, de hand reiken, ik weet 
miet of ik in den vreemde door ziekte zal getroffen worden; want wie kan Gods wil 
weten? Moeder! hoor nog eens: (laten wij een langen tuin aanleggen, maar er geen 
gras in planten) laten wij van elkander heen gaan, zonder meer om te kijken.” En 
nogmaals sprak Mandjau (welriekend zoet is de geur van gepelde rijstkorrels, die 
door Sultans naar Malaka gebracht worden); moeder gaat stroom af — ik zal stroom 
opwaarts gaan; laten wij dus afscheid nemen!” 
4 Zijn moeder keerde naar huis terug en Mandjau begon zijn zwerftocht. Langen 
tijd was hij op weg: hij dwaalde bosch in bosch uit; waar bergen waren beklom hij 
ze, waar dalen waren daalde hij er in af en reeds in ongeveer twee weken had hij 
gegeten noch gedronken. Hij leed dorst, doch waar zou hij water vragen; hij had 
honger, doch waar was er rijst te vinden in die uitgestrekte wiidernis! Er waren nu 



