REE 
al ongeveer twee maanden voorbij dat hij onderweg was, en de tranen biggelden hem 
zonder ophouden langs de wangen. (De lieden van Banoe hampoe willen naar Batang 
hari gaan); waar zal men als men honger heeft, in een eenzame wildernis rijst vragen! 
De tranen, die geruimen tijd hem langs de wangen rolden, veegde hij weg met de 
linkerhand, terwijl hij zijn zweet met de rechter afdroogde. Over bergen en door 
velden trekkende ging hij, met de kain over het hoofd geslagen, schreiende voorwaarts 
en dacht steeds aan zijn lot. Na verloop van langen tijd kwam hij aan, op de plaats 
waar klapperboomen in den vorm van een toengkoe groeiden, daar waar de slanke 
pinang boom stond en men den steen vond waar vorsten tegen leunden. Hij ging 
daar zitten en liet zijn tranen den vrijen loop. 
Hij vertoefde daar geruimen tijd, maar niemand kwam er voorbij; doch toen 
hij er een maand was, scheen het lot zich over hem te willen ontfermen, want de 
vorst van Kinali trok er langs. 
Deze zeide: „Mandjau Ari (Wat doet het er hier als een moeras uitzien, het water 
staat in plassen op den vloer;) Wat heeft u hier gebracht, u die vrij van zorgen 
waart?” Mandjau Ari antwoordde: luister mijnheer (de nok van de huizen in de 
bovenlanden is hoog en van uit Boekit Tinggi zichtbaar); het lot bracht mij aan het 
zwerven en daarom ben ik hier.” Hierop hernam de vorst van Kinali: „Als het in 
de wildernis regent, waar zal ik dan een tadoeng halen om naar den tuin van Bagindo 
Ali te gaan;) hoe komt ge toch in dezen toestand, vroeger waart ge aan de andere 
zijde van hét gebergte en nu zijt ge hier heen gekomen.” Mandjau Ari zeide „(de 
anggangs komen met aan elkander gebonden snavels herhaaldelijk van de rijst stoppels 
eten); de engelen hebben mij in bun vlucht meegenomen en daarom ben ik hier.” 
„Mandjau Ari!” hernam de vorst weder wluister toch goed naar het geen ik zeg; wat 
is nu de ware reden, dat ge uw kampoeng verlaten hebt; wie toch is er toornig op u 
geweest? Luister naar mijn pantoen, zeide Mandjau Ari; (op de groote vlakte wordt 
hevig gevochten, de Hollanders keeren van het schieten terug en de doerian heeft 
uitgebloeid ;) vorst van Kinali! ontferm u over een zwerveling, die uitgeput is door 
allerlei wederwaardigheden, eenmaal wensch ik het u te vergelden” — De vorst van 
Kinali antwoordde (laat het bootje van Madjo Baik zeilen; het vaart naar de over- 
zijde om naar de Batang Hari te gaan;) indien uw lot gunstig moet worden, hoe- 
lang ge dan ook er door geteisterd wordt, eenmaal breken er weer betere dagen 
aan en zult ge uw geboortegrond weder betreden.” Mandjau Ari hernam: „(de be- 
woners van Koto toeö willen te Padang Pandjang aanleggen, om door te gaan naar 
de Batang Hari;) antwoord mij naar waarheid op het geen ik u vraag en verklaar 
mij datgeen, waarvan ik u opbeldering verzoek, waar gaat u heen?” De vorst van 
Kinali zeide: vindien ge dat vraagt, dan kan ik u naar waarheid zeggen, dat ik naar 
de plaats ga, waar men een galanggang heeft opgericht, een galanggang voor de prin- 
ses Kasoembó ten einde voor haar een partij te zoeken; als ik daar heen ga, dan 
moet ik voorbij de kampoeng van Moerai in de nabijheid van Ranah pajoeng sakaki. 
Die kampoeng is onbeschrijfelijk schoon, men vindt er wegen, lang als een uitgespannen 
