
dd 
ENG fe 
buikgordel en korte paden die recht op elkander toeloopen; de djiloeang groeit er aan 
weerskanten van den weg, goudkleurige poedings staan er aan de buitenzijden en de 
bladeren van de silajoe verspreiden er hun geur; zij dienen tot speelgoed voor de 
kinderen van Sultans en ‘tis het uitspanningsoord voor prinsen.” „Vorst van Kinali !” 
zeide Mandjau Ari, indien ge daarheen gaat, (ge behoeft mij niet te helpen kapas te 
rollen of te spinnen), behoeft u me ook niet ten uwen nadeele bij te staan; doch ge- 
troost u slechts eenige moeite voor mij en wil om Godswil mijn boodschap overbrengen ; 
dan moget ge overwinnaar zijn bij de hanen gevechten en de toegenegenheid der boedjang 
djoeara’s erlangen! Laat men mijn sieraden , mijn kleederen, mijn rentjong en mijn zwaard 
brengen. Zeg aan Moerai, dat zij mijn goud en zilver brengt; ik zal hier wachten 
onder de klapperboomen, die als een toengkoe zijn geplaatst; onder den slanken pi- 
nang waar de steen ligt, die tot steun van vorsten dient” De vorst van Kinali zeide 
„Loo God wil zal ik zulks doen.” 
Daarop ging hij verder, gezeten op zijn bont paard met witte enkels; zijn 
zadel was van louter goud en zijn stijgbeugels van getrokken zilverdraad. Wat ’t 
paard betrof, terwijl het nu eens met korte sprongen voortgaloppeerde, draafde het 
een andermaal zonder ophouden door, waarbij zijn schellen klonken als de talempong’s 
van Javaansche vorsten. De reis duurde lang, maar hij naderde al meer en meer 
en eindelijk kwam hij in de kampoeng van Moerai Randin, waar hij het erf opging en 
vroeg : Moerai zijt gij thuis”? Toen deze dit hoorde zeide zij: „Waarom zou ik niet 
thuis zijn! mijn moeder is immers rijk en mijn vader batoeah, men behandelt mij 
met eerbied, wat ik zeg doet men, wat ik gebied wordt ten uitvoer gebracht; mijn 
rijkdom bestaat van ouder tot ouder, ik ben een prinses van geboorte en mijn papa een 
vorst uit den bloede.” Zij zeide dit, terwijl zij op de andjoeng bezig was met weven ; 
zij was een welgestelde vrouw, rijk en gastvrij. Moerai Randin zeide: Kambang! wie 
is er op het erf, het lijkt mij een brutaal mensch te zijn, hij kent geen manieren, 
___weet niet wat verboden is en begrijpt niet, dat hij op het erf van een prinses is.” 

Moerai Randin was een aanzienlijke vrouw, die een halve stad vol slaven bezat. Na 
eenige oogenblikken liep Kambang Manjih naar den grooten ingang en zeide: „gij, 
die daar op het erf staat, zijt iemand zonder opvoeding, die niets geleerd heeft, die 
niet weet wat het erf van een vorst is, een brutaal mensch: zoo zegt mijn meesteres; 
wat ik u hier overbreng, hebt ge trouwens zelf wel gehoord” 
De vorst van Kinali antwoordde: vals zij dat gezegd heeft, moet ik zelf er- 
kennen dat het waar is, en ik heb er vrede mede; maar de reden dat ik deze kam- 
poeng aandeed en dit erf betrad is omdat ik een gewichtige boodschap, een uitdruk- 
kelijken last heb over te leggen; Ik weet niet of het Mandjau of iemand anders 
was die mij de boodschap meegaf, dat Moerai zijn rentjong en kleederen zou brengen. 
Ik was verwonderd toen ik hem zag; hij doet thans niets dan schreien; is zonder 
eten en drinken en blootgesteld aan regen en zonnechitte. Hij zit daar ginds te 
wachten onder de klapperboomen, die als een toengkoe bij elkander staan, onder den 
slanken pinang, bij den steen waar tegen vorsten een steun vinden.” 
