Mee 
Moerai Randin hoorde dat en pas was er sprake van haar broeder, pas was 
de naam van Mandjau genoemd of het was haar als of haar ziel naar boven steeg; 
het bloed drong haar naar het hart terug; haar geheele lichaam beefde, het was haar 
als of de aarde en hemel omkeerden. Zij begon te schreien. Zoodra de naam van 
Mandjau uitgesproken was, geraakte het uitgespannen weefsel in de war; zij stond 
op, het lange hoofdhaar hing los over haar schouders, de bloemen in heur haarwrong 
vielen op den grond, heur haren hingen tot op de hielen, haar lenige lendenen be- 
wogen zich. Moerai Randin was een schoone vrouw. Zij liep nu eens heen en weer 
en wentelde zich dan weder op den grond. Zoo groot is de liefde tusschen broeders 
en zusters. 
Haar glanzend gelaat was bleek geworden en heur lange hoofdhaar was verward, 
toen zij van achter de zeven gordijnen te voorschijn kwam. Er uitgekomen zijnde, 
begon zij te stampvoeten en toen was het als of de hooge andjoeng zou instorten ; 
terwijl, toen zij zich voort bewoog, de groote woning schudde. Zij daalde van de 
andjoeng af,‚ verscheen in ’tmiddenvertrek en liep naar den hoofdingang. „Vorst 
van Kinali!’ zeide zij (de gawai vliegt naar de tjapö en als hij daar is, gaat hij pa- 
di eten;) wat verteldet gij daar straks, wees zoo goed het nog eens te herhalen.” 
De vorst van Kinali antwoordde „(varen langs poelau Tjina en ankeren tegen over poelau 
Pinang) men dient goed te luisteren, als men met zekerheid weten wil, wat anderen 
zeggen.” 
Moerai Randin antwoordde: wwees niet boos op mij en knor niet op me; er 
is mij veel uit den mond gevallen, maar schenk mij vergiffenis, ik smeek u daar 
nederig om; spreek naar waarheid en wil mij vertellen, wat gij gezien hebt, een maal 
zal ik uw dienst vergelden.” | 
De vorst van Kinali hernam: „Moerai Randin! het is een boodschap van Man- 
djau die ik heb, om hem zijn rentjong, benevens zijn kleederen te brengen; ziedaar 
wat ik u te zeggen had. Giads zit hij te wachten, onder de klappers die als een 
toengkoe bij elkander staan, bij den slanken pinang en den steen waar vorsten te- 
gen rusten.” * *_ 
„Vorst van Kinali!”’ hervatte Moerai Randin, wees zoo goed binnen te ko- 
men en wat sirih te gebruiken” De vorst van Kinali antwoordde „dring er niet op 
aan, dat ik in huis kom; dat ik op uw erf heb mogen komen is meer dan eten en 
drinken, dat ik uw kampoeng betreden mocht is voor mij, gering mensch, een gevoel 
als of ik een aanzienlijk persoon zal worden en ‘tis mij, die onwetend is, als of ik 
daardoor verstandig zal worden.” 
Daarop ging de vorst van Kinali verder. Moerai Randin wentelde zich van 
droefheid heen en weder, doch het was de vorst niet, dien zij beweende , maar omdat 
zij dacht aan Mandjau. Moerai Randin gilde schreiende uit „broeder ! antwoord op mijn 
roepen! In welke wildernis houdt gij u op, in welke kampoeng zijt ge gaan wonen? 
Antwoord mijn broeder! ik roep u; aan wie hebt ge me overgelaten; wij waren met 
ons tweeën, broeder en zuster, nu gij heen gegaan zijt, wil ik ook heen gaan, 

