

EF Wms a 
oom VO md 
nu gij zoo ver van hier zijt, wil ik ook ver heen gaan!’ Zoo schreide zij in haar 
woning. 
Kambang Manjih zeide ge lijkt wel dwaas, moeder, iemand die heen gegaan 
is te beweenen.” 
„Kambang Manjih zeg mij naar waarheid, met wien hij twist gekregen heeft, 
dat hij zoo geheel alleen is heen gegaan en mij heeft achtergelaten. Indien ge mij 
de waarheid niet zeggen wilt, zal ik je oogenblikkelijk het hoofd afslaan, ik zal je 
op het staande oogenblik om ’t leven brengen.” 
Daar Kambang Manjih bevreesd was, zeide zij: pde ware oorzaak, dat hij 
moest gaan zwerven is, omdat zijn onderwijzer gezegd heeft dat hij voor ongeluk en 
tegenspoed geboren was; wellicht was het zijn lot dat hij in den vreemde zou gaan, 
want zijn vader en moeder zijn ook boos op hem geworden. ‘Toen hij heen gaan zou, 
had ik deernis over hetgeen ik hoorde, geen druppel water werd hem gegeven en 
ofschoon hij schreiende een weinig rijst vroeg, wilde zijn moeder hem niets geven. 
Weeklagende stond hij op het erf om een druppel water en een hapje rijst doch 
vader en moeder zeiden: vliever dan het aan u te geven, deelen wij het aan de hon- 
den. En toen zijn moeder zoo sprak is hij den vreemde ingegaan.” Moerai Randin 
hernam nu: „Kambang Manjih, als moeder er naar vraagt, zeg dan dat ik gegaan 
ben naar Boekit djalan nan koedoeng naar lewang pintoe mantari, naar kajoe poentja* 
siriëh, (*) naar de woning van prinses Kasoembö, waar ik een weeftoestel ben gaan 
leenen wijl er daar een fraai is met zilver afgezet” Het was dien dag een goede 
gelegenheid, want haar moeder was niet thuis, haar wenschen en verlangens zouden 
dus voldaan worden. „Kambang! gij moet hier blijven, met mijn goud en zilver 
mijn rijstvelden en akkers.” Kambang antwoordde: vaan wie zullen uw goud en zil- 
ver, uw sawahs en ladangs overgelaten worden?” Moerai Randin hernam: „goud en 
zilver, rijstvelden en akkers zijn mij niet noodig, want ik vind ze in mijn broeder; 
_ het bezit van mijn broeder Mandjau Ari, vergoedt mij mijn oorsieraden en mijn arm- 

banden en mijn goud en zilver, want als ik zoek kan ik de laatste welvinden.” 
Zij snelde naar een binnenkamer, sloeg op een kist van paarlemoer zoodat 
het koord er van dreunde; zij opende een kleinere kist, haalde daar een rentjong 
benevens goud en zilver uit, bond de kains en baadjes bij elkander en nam er het 
zwaard djanawi uit, waarmede een ketting kon doorgehakt worden; niet het geringste 
‚liet zij er in. Daarna verliet zij kamer en begaf zij zich naar de keuken, waar zij wat rijst 
opschepte, die zij in haar kain legde; terwijl zij de bijspijzen in haar haarwrong en 
wat vuur in een kopje deed. Vervolgens ging zij naar de deur, terwijl zij schreiende 
en weeklagende uit riep: /O God mijn Heer! o groote en verheven propheet! mocht 
‚ mijn bede door u,‚o God, vervuld kunnen worden! Ik smeek dit aan u en Moe- 
hamad, ter wille van de macht en de grootheid mijner voorvaderen, die begraven 
liggen op den heiligen berg liedang en aan wie, zoowel bij hun leven als na hun 
(*) Wat die namen beteekenen, ben ik niet te weten kunnen komen. De verhaler houdt 
ze voor gefingeerd om het vreemde van de geschiedenis te verhoogen. 
