== AAE 
dood, zij die een geloften hadden af gelegd, hun offers brachten. Hemel en aarde, 
dag en nacht! ik smeek u mijn bede te verhooren!” God wilde genadig zijn, haar 
wensch zou vervuld en haar bede verhoord worden. 
Moerai Randin sprak: mijn 44 buffels mogen in wilde veranderen, mijn 44. 
koeien mogen roesa’s, mijn 44 paarden kidjangs worden; mijn groote menigte eenden 
mogen uitsterven en mijn ontelbare duiven voor immer verdwijnen!” Daarop ontstak 
zij een reukoffer van witte benzoé en nu snelden haar buffels, koeien en paarden het 
woud in; haar kippen en eenden stierven allen; haar Java eenden werden wilde 
ganzen, haar duiven verdwenen en haar uitgestrekte sawah’s veranderden in een groote 
wildernis. 
Moerai Randin ging naar beneden (en zeide): „Kambang Manjih! kom naar 
buiten en aanschouw de macht van God, want er zal een hevige aardbeving komen.” 
Kambang Manjih sprong naar beneden en Moerai zeide: waanzienlijke woning veran- 
der in een zandheuvel, rijstschuren stort in een, padi wordt zand (de papajah in den 
katoentuin is gebracht door personen van Tandjoeng;) wat het ook zijn moge, het 
verdwijne opdat moeder gerust gesteld zij!” Slechts een maal bewoog zij zich en 
de aanzienlijke woning stortte in; toen zij met de armen slingerde, viel de bajau-bajau 
in elkander en voortschrijdende tuimelde de tindjau laoet omver, terwijl de kleinere 
voorraadschuren achter elkander in puinhoopen vielen. Dit was door de kracht van 
Moerai's gebed. Thans snelde zij naar de pintjoeran en smeekte ernstig: vindien 
God mijn gebed wil verhooren, dan verandere mijn gouden pintjoeran in steen, mijn 
zilveren in aarde, moge deze put, die ik thans ga verlaten geheel uitdrogen, ter be- 
vrediging van ‘thart mijner moeder! Daarop wiesch zij zich het gelaat. Haar bede 
werd verhoord. Op ‘tzelfde oogenblik was de gouden pintjoeran steen, de zilveren aarde 
geworden en de waterput was uitgedroogd. Weeklagende riep zij: „waar zijt gij mijn 
wiegjes!’ Onder een grooten mandangboom hingen twee wiegjes, een van goud en een 
van zilver. Zij snelde er heen en zeide: „zoo God mijn gebed verhooren wil, dan 
verandert deze gouden wieg in oerat en de zilveren in akar. Mijn wiegen ook u moet 
ik achterlaten! Nog een enkel maal wiegelde zij er in, daarna steeg zij af en een 
oogenblik later was de gouden wieg in oerat en de zilveren in akar veranderd. Thans 
riep zij weenende: — vaarwel ! mijn bloedverwanten en vrienden, groot en klein, oud 
en jong, mannen en vrouwen, ik ga van u heen! Die woorden hoorende snelden de 
bewoners van haar kampong benevens haar gelijken toe. Haar vrienden zeiden: wach, 
Moerai! waarom spreekt gij zoo; wat scheelt er aan dat gij van hier gaan wilt? (Een 
schoener van de lieden van Tiagan werd gebracht door menschen van de Batang Hari) ; 
we hebben gehoord dat gij wilt weggaan en daarover zijn wij zeer beangstigd.” Moe- 
rai Randin antwoordde: wzegt vrienden (weest niet bezorgd over een mat, want de 
mat heb ik reeds naar buiten gebracht en de bewoners van Priaman gaan naar Tikoe ,) 
weest niet bedroefd, dat ge achterblijft; want ofschoon ik u verlaat, zijt ge toch aan 
goede zorgen toevertrouwd!” De kampongbewoners zeiden: ofschoon u zoo spreekt, 
wij laten u toch niet vertrekken, want gij zijt ons even veel waard als onze ooms: 
