
enen een 
en nn te 
IE 
ee Telkens 
gij zijt ons even lief als onze oorsieraden en armbanden en daarom willen wij niet 
scheiden van u. Moerai Randin! gij zijt de heldere fakkel in de negorij, de groote 
banier in de stad, het vorstelijk scherm voor de inwoners; buiten de kampoeng zijt 
ge overal bekend, gij zijt even verstandig als de rechtsgeleerden; ge zijt bekwaam 
om naar omstandigheden te handelen; gij zijt vaardig in het ontsluieren van gehei- 
men; gij zijt het die de vorsten inhaalt en de gasten in huis afwacht, gij zijt wijd 
en zijd beroemd, gij, onze zuster Moerai Randin!” Nadat haar op den langen duar 
het twisten en krakeelen verveelde, stond Moerai Randin met drift op; het gejam- 
mer van groot en klein, oud en jong was nu zeer hevig, want de ziel van de kampoeng 
zou heen gaan; heen gaan in den vreemde. Moerai Randin riep hun nog toe: „(de tapoeng 
op het erf zal ik gebruiken tot het slijpen van hanesporen;) vaarwel mijn kampoeng, 
vaarwel mijn erf, vaarwel mijn badput!” Nadat zij eenigen tijd geloopen had, was 
zij de kampoeng voorbij en zou zij de wildernis intreden. Zij schreide: (lemand van 
Kotó toeö wilde naar Mandaheling gaan;) bij het binnen gaan van het woud schreide 
hij, wijl hij niemand tot reisgezel had.” „Toen zij geheel alleen het woud betrad, 
weeklaagde zij: „Mandjau Ari mijn broeder, antwoord mij toch, ik roep U; de rijst 
die ik meenam wordt al zuur, antwoord mij toch, ik roep u!” Welke wildernis bewoont 
ge, in welke kampong toeft ge!” Reeds langen tijd was zij op weg, de tranen big- 
_ gelden haar langs de wangen en terwijl zij zich met de linkerhand de ovgen af veegde 
streek zij met de rechter de haren naar achteren. Waar een wildernis was ging zij er in, 
waar een berg zich vertoonde, beklom zij hem; zij was als vrouw geheel alleen op weg, 
zonder een levend wezen te ontmoeten, zonder iemand te vinden, wien zij iets vragen 
kon; nacht en dag liep zij door, rustende wanneer zij zich vermoeid gevoelde. Nadat zij 
een maand onderweg was, kwam zij op de aangeduide plaats aan. Dobberende tusschen 
hoop en vrees tuurde zij links en rechts om zich heen, doch Mandjau zag zij niet. 
Schreiende gilde zij: wik ben dan toch wellicht bedrogen, ik ben dan toch het slachtof- 
fer van list geworden, want men zeide dat mijn broeder hier was! Broeder! antwoord 
toch op mijn roepen”! Zij zag stroom op-en afwaarts, keek zoo nauwkeurig mo- 
gelijk en kreeg Mandjau eindelijk in het gezicht. Zij snelde naar hem heen , schreide 
en gilde, en ‘thoofd in den schoot van haar broeder leggende, zeide zij: „broeder 
heb ik u dan eindelijk toch; ik was reeds uitgeput door u te volgen en doodelijk 
vermoeid van ’tzoeken, maar eindelijk ik heb ik u toch gevonden!’ Mandjau Ari 
schreide, toen hij de woorden van zijn zuster hoorde en zeide: „ge moet niet wee- 
nen Moerai, dat zou u hoofdpijn bezorgen en ge zoudt straks ziek worden, en indien 
ge ziek waart, waar zouden wij dan geneesmiddelen vragen moeten!” Hierop ant- 
woordde Moerai Randin: weet nu de rijst op broeder, die ik in mijn kain gedaan en 
de goelai die ik in mijn hoofdhaar heb gewikkeld, indien ge er trek in hebt, eet 
er dan van, zoo niet, doe dan zooals ge goedvindt. Mandjau Ari at en dronk en 
toen hij daarmede klaar was, zeide Moerai Randin: „broeder! ge hebt nu gegeten en 
gedronken; hier zijn uw kleederen.” Mandjau nam zijn kain en badjoe en kleedde 
zich aan. 
