sn 
Toen hij zich gekleed had, zeide hij: „Moerai Randin, mijn zuster! zooals ik 
er ernstig over denk, moet ge naar huis terug keeren en mij niet volgen, want bij 
wien zal ons goud en zilver blijven; onze kampoeng en erf zouden verlaten zijn en 
wie zouden voor vader en moeder zorgen.” Moerai Randin antwoordde „goud en 
zilver hebben wij niet noodig evenmin als sawah's en ladang’s; goud en zilver, 
sawah’s en ladang’s vind ik in mijn broeder, gij zult de plaats vervullen van onze 
ooms, gij zult onzen vader en moeder vervangen en ter vergoeding dienen van onze 
groote woning.” 
Mandjau Ari zeide schreiende #Moerai Randin, mijn zuster! (ik wil afbreken 
maar het is niet af te breken, wij halen het samen naar ons toe) ik wil u weerhou- 
den, maar gij zijt dit niet te doen, ge moet dan maar meegaan.” Moerai Randin 
hernam: „(De katiding met allerlei kleuren er in is mooi) er zijn kleuren in de ka- 
tiding en ragó, zij worden gebracht door lieden van Kamang); het is aangenaam een 
jongen broeder tot reisgezel te hebben, want wat zwaar is kan door een mensch alleen 
niet opgetild worden.” 
Mandjau Ari antwoordde: „Moerai Randin als wij zoover heengaan, dan is het 
niet een enkelen vijand of niet een enkelen tegenspoed waarmede wij te kampen zul- 
len hebben); wie weet of niet een tijger u verslinden, een olifant ons vertrappen, of 
een groote slang u inzwelgen zal!” | 
Moerai Randin hernam: (een priesterkleed van Mindoera'sch maaksel werd 
door Siti meegenomen toen zij van het baden huiswaarts keerde); wat God gezegd 
heeft moet ge niet in twijfel trekken, want wat er boven ons besloten is, wordt ook 
ons deel” Luister, er is er nog een: (rde hanen van de Rauenaars kraaien langs 
den weg, indien ge mij meenemen wilt, zullen de vijanden op onzen weg voor ons 
wijken.” Als het dat is, wat u bevreesd maakt, welnu, dan zal ik den vijand te- 
genstand bieden en het eerst sterven. Broeder! volg mij, wat bepaald is, een soekat 
te zijn, kan immers geen gantang worden.” 
Moerai Randin begaf zich op weg en Mandjau Ari volgde haar. Beiden, broe- 
der en zuster liepen steeds verder, bosch in en bosch nit. Na verloop van een, à 
twee dagen kwamen zij in een groot woud. Toen sprak Moerai Randin: (de lieden 
van Koto Marapak willen, leunend op een stok van suikerriet, stroom afwaarts gaan) ; 
het is warm en er beginnen regendruppels te vallen, laten wij toch eerst wat uit- 
rusten, ik” heb daarenboven een hevigen honger.” Mandjau Ari antwoordde: „(als de 
weg naar Koerai een wildernis was, waar zou men dan padi moeten gaan koopen, 
wellicht naar Banoea Hampoe,) indien ge thans honger gevoelt, waar moet -ik dan 
rijst vragen hier in dit eenzame wond!” Sehreiende vervolgde hij: „(Toen ik het vuil 
gemaakt had heb ik het niet in de padi gelegd maar bij eengegooid op den dijk; 
terwijl ik uw pandan ook om gebogen heb;) toen ik met u sprak, naamt ge het niet 
ter harte maar waart ge er onverschillig voor, ge moet het nu dus zelf gevoelen. 
„Mandjau Ari!’ antwoordde Moerai Randin „het is niet goed dat iemand altijd be- 
vreesd is; want de vreesachtige wordt door verlies getroffen; het is niet goed dat 
