Pr 

iemand zich op den daur bekommerd maakt, want hij die dit doet verlaat spoedig 
de zijnen; 'tis niet goed dat iemand schrikachtig is, want de schrikachtige valt dood. 
mm 
Hoor naar het geen ik zeg, broeder! (wat zouden wij in de wildernis niet kunnen 
vinden; wellicht de bamban en de katari niet; de bamban kan opgerold worden); wat 
__ gou er ons niet toebehooren, misschien de zon en de maan niet; doch de maan kan 
ik wel in beeltenis brengen. Broeder! neem de uitspruitsels van den poearboom, ik 
wil die eten om mijn hevigen honger te stillen.” 
Uit liefde voor zijn zuster haalde hij poear uitspruitsels en gaf ze aan Moerai. 
_ Moerai nam ze aan en sneed ze door midden waarop zij zeide: weet gij nu een stuk, 
dan zal ik het ook doen.” 
Hierop antwoordde Mandjau Ari: „Moerai Randin „(lieden van Soengai Poear 
wilden naar Boekit Tinggi gaan;) poearloten zijn niet lekker voor mij, zij zijn ook 
aan jongelingen verboden.” 
Moerai Randin antwoordde: (vlieden van Toba wilden naar Indragiri gaan ;) 
poearuitspruitsels staan ook mij niet aan en ook meisjes mogen ze niet eten.” En, 
zoo vervolgde Moerai Randin, ik wilde u slechts op de proef stellen, want wat mij 
‘zelve betreft, ik heb geen behoefte te eten, noch dorst naar water; want eten en 
drinken deed ik reeds, toen moeder mij nog onder het hart droeg. Kom, broeder ! 
_ laten wij gaan, doch in welke wildernis zullen wij blijven en in welke kampoeng zul- 
len wij toeven!” Toen Mandjau Ari dat hoorde, zeide hij schreiende : Moerai Randin, 
It 
mijn zuster! ge hoeft dat niet ieder maal te zeggen; want wie weet waar wij heendwa- 







Jen zullen, mogelijk zullen wij in het uitgestrekte woud voor immer blijven of wel- 
| licht onderweg sterven” — 
| „Mandjau Ari, mijn broeder!” hernam Moerai Randin „twijfel niet aan ’t geen 
God beschikt heeft, want wat er voor ons is weggelegd, krijgen wij ook; kom volg 
_mij nu”! Moerai Randin ging verder en Mandjau Ari volgde bosch in en bosch uit. 
Peen 
ĳ Nadat zij lang onderweg en er weer een of twee maanden voorbij waren, zeide Moerai 
8 Randin: wlaten wij eerst wat rusten, want ik ben onbeschrijfelijk moe, in heb een 
__onleschbaren dorst, ik wil hier gaan zitten, hier ligt een matje uitgespreid.” 
E Mandjau Ari antwoordde hierop : ge schijnt niet wijs te zijn zuster ! want niemand 
_ toch is er hier, die er een matje op na houdt, ’t is immers een bidai slang, die u zou 
_ kunnen omstrengelen en opslokken.” Wel nu! hernam Moerai Randin, laat hij mij 
opeten; sterven is voor mij beter dan in het leven te blijven. Zij ging op de slang 
af en zeide: „Och, machtige slang! ik verzoek u mij te verslinden, niet mij alleen 
doeh ons beiden, wij zijn broer en zuster.” „Het zal niet gaan dat ik u op eet;” 
antwoordde de slang, want mocht ik dit willen, dan zou ik zelf ook sterven; niet 
gij zijt de ongelukkige, maar uw vader en moeder zijn dit; niet Mandjau is een el- 
lendige, maar uw ooms zijn dit. Uw schaduw komt tot aan den hemel, ik heb u 
onuitsprekelijk lief, doch waarmede zal ik u van mij laten gaan, daar ik geen geld 
en ook geen goud of zilver bezit, maar ik heb toch een ring en een renö. Neem 
nu dezen ring, wiens naam is tjinto-tjintó, want alles wat ge verlangt kunt gij door 
