en AR a 
dezen krijgen; wat ge vraagt zal ingewilligd worden, eten en drinken zult ge hier 
vinden, wat gij begeert zult ge hebben, hij zal als een vader en moeder voor u zijn.” 
Moerai nam den ring en Mandjau de renó aan. Broeder en zuster hadden nu 
iets gekregen, wat zij zoowel op aarde als hier namaals konden gebruiken. Zij gin- 
gen verder en ontmoetten een oogenblik later een grooten tijger, die zoo hevig brulde, 
dat men een gevoel kreeg als of het woud in den grond zou zakken en het aardrijk 
vergruizeld zou worden. De groote tijger sprak: vhier zal ik nu eens volop kun- 
nen eten, hier zal ik mijn eetlust kunnen verzadigen, aan menschelijke wezens, die 
in het woud verdwaald zijn.” Wat Mandjau Ari aangaat, toen hij hoorde wat de 
tijger zeide, sidderde hij van angst; het hart klopte hem sneller in den boezem en 
al zijn leden beefden. Moerai Randin, die in de toekomst kon zien en de kunst 
van waarzeggen verstond, wetende welke personen bang waren, zeide: wbroeder ik 
heb u gezegd dat ge u niet zoo bevreesd en bekommerd moet maken. Wanneer het 
ons lot is, daor hem opgegeten te worden, al waren wij dan in een ijzeren doodkist, 
al zaten wij op de hoogste andjoeng, hij zou ons ongetwijfeld verslinden en wanneer 
dat ons lot hier niet zal wezen, zal het ook niet gebeuren” Daarop liet Moerai 
Randin het lange hoofdhaar naar beneden hangen, zij ging den tijger te gemoet en 
zeide: vgroote tijger! dag en nacht smeek ik opgegeten te worden; want ik ben ie- 
mand die ter vergelding voor bedreven kwaad verstooten is; ik kon in de kampoeng 
niet blijven, want vader en moeder zijn afkeerig van mij geworden.” Toen zij het 
hoofdhaar liet afhangen reikte dit tot aan haar hielen, zij was onbeschrijfelijk schoon ; 
wat haar gelaat betreft dit was als de volle maan, haar oogopslag was als de poegagö 
waarop dauwdruppelen blinken, haar blik als de damar die op het punt is uit gaan. 
De tijger antwoordde rik zal u niet kunnen opeten; mocht ik willen, dan 
zou ik zelf ook sterven, want uw beeltenis komt tot aan den hemel; immers niet gij 
zijt de aanbrengster van ongeluk of niet Mandjau is de oorzaak van ellende. Moerai 
Randin! kom ik wil u schermen leeren; ik zal u onderrichten hoe ge pareeren moet, 
ik zal u den pas van drie wijzen en den sierlijken uitval rechts en links; ik 
zal u allerlei wetenschappen leeren, ík zal u pitoea's mede deelen, pitoea’s om sterk 
en machtig te worden; ik zal u leeren hoe ge in de vlucht iets moet grijpen, 
zoodanig dat het bij den eersten greep reeds in uw bezit is; ik zal u wijzen hoe ge 
iets vangen moet, zoodanig dat ge ’treeds bij den eersten keer in uw macht hebt; 
ik zal u wijzen hoe ge doen moet om bij den eersten stoot uw tegenpartij in tweeën 
te slaan. Ge kunt daar uw levenlang gebruik van maken.” Daarna begon hij onder- 
wijs te geven. Moerai Randin was nog niets gezegd of zij wist het al. Zij was reeds 
knap zonder geleerd te hebben; als men haar één ding zeide, had zij er reeds twee 
begrepen. Beiden, broeder en zuster werden onderwezen. Na verloop van eenigen 
tijd gingen zij verder. Een oogenblik op weg zijnde, kwamen zij een buitengewoon 
groot boschzwijn tegen. „Hier krijg ik volop te eten en kan ik mijn eetlust verza- 
digen” zeide het. Ik wilde u vragen ons op te eten; want het is voor ons beter te 
sterven dan te leven gaf Moerai Randin ten antwoord. Het zwijn hernam vu op te 
