en 
_ eten zal niet gaan en wat zal ik u meegeven, daar ik geen geld bezit; doch neem 
SP” 
Ar vg dn 
mijn rantai, want indien ge dien neemt, dan zijt ge ontkwetsbaar, wat scherp is kan 
u dan niet ir ‘tlichaam dringen, staal of steen zal u niet kunnen wonden.” Zij 
liepen weer een maand lang en hadden het zeer warm; doch ofschoon zij verhit wa- 
ren, waar zouden zij een lommerrijk plaatsje vinden; er was geen boom zelfs geen 
hennep plant. Zij leden honger, doch waar zouden zij om wat rijst vragen: zij had- 
den dorst, doch waar was er water voor hen te vinden; hun honger en dorst waren 
zeer groot. Moerai Randin klaagde rach broeder vraag toch wat rijst en wat water 
voor mij.” Doch Mandjau Ari antwoordde: „waar zullen wij rijst vinden, waar om 
water vragen; wij zijn op een woeste onherbergzame vlakte, waar noch vrienden noch 
betrekkingen wonen. Moerai Randin, mijn zuster! ach waart ge thuis gebleven, wat 
zoudtge gelukkig geweest zijn, u slechts bemoeiende met uw rijkdommen !’ Waartoe 
zouden die rijkdommen mij dienen,” hernam Moerai Randin! wals ik mijn broeder 
niet bij mij had;” en schreiende ging zij voort: zie! daar is een woning, vraag dan 
als t u belieft wat rijst voor mij.” Mandjau Ari ging, denkende dat het de woning 
van een zijner gelijken was, maar het was een huis waarin roovers woonden. Zij 
waren op een vlakte gekomen waar roovers waren, en van hen, die daar voorbij kwa- 
men, was er nog nooit iemand thuis gekomen; elk een was hier gedood; al was men 
nog zoo sterk en cnkwetsbaar, men moest toch sterven. 
Laat ons eerst wat uitrusten,” zeide Moerai Randin, want ik ben zeer ver- 
moeid’’; maar Mandjau Ari antwoordde daarop „ge schijnt niet wijs te zijn zuster; 
we zouden hier rusten, hier in dat oord van roovers! lier liggen allerlei lijken van 
personen, die uitgeplunderd en vermoord zijn; zij liggen in stapels bij elkander, het 
bloed stroomt hier als een beek, men zou u dooden zuster, en daarom moeten we hier 
niet toeven maar verder gaan.” Moerai Randin hernam (de vlam heb ik al in ’t hout 
gebrand, gebracht door lieden van Kotö Toeö;) ik heb het eenmaal gezegd en ’t is 
mij nu verboden van hier weg te gaan. We zullen nu uitmaken of we leven dan 
wel sterven zullen; al is dit een rooversoord, we moeten even probeeren want wij 
moeten tegen alles bestand zijn; droefheid en blijdschap, goed en kwaad zijn ons 
beschoren, wijl dit het gewone leven van zwervelingen is.” 
„Moerai Randin mijn zuster!” klaagde Mandjau Ari, kom laten wij gaan ; want 
aanstonds zult gij gedood worden.” Moerai Randin antwoordde: wleven en dood 
kunnen niet gescheiden worden; doch als ge daaraan denkt, ik voor mij had, toen 
ik slechts een schrede buiten de woning deed, het voornemen reeds het leven te ver- 
liezen. Moerai Randin zette zich neder. Zij deed haar goud en zilver aan benevens 
haar edelgesteenten en brillanten. Daarom zeide Mandjau Ari vis dit nu een klee- 
ding, die ge aan hebt; wat zijn ge toch onvoorzichtig; als men den vijand ontmoet, 
moet men hem wel niet ontwijken, doch hem zoeken mag men ook niet; zelfs arme 
menschen plunderen zij, ‘tis hen niet zoo zeer te doen om goud of geld te 
rooven, maar zij ontnemen iemand het leven.” Moerai Randin hernam: „broeder ik 
zeg u (een priesterkleed van Bindaro’sch snid, werd door Siti meegenomen toen zij 
