ee EE 
uit het bad terug keerde;) wat God besloten heeft, mag men niet in twijfel trek- 
ken, want wat hij bepaald heeft, wordt ook ons deel.” 
Eindelijk verscheen Baroek nan pandjagoeng en toen hij Moerai zag, kreeg hij 
door den aanblik op zooveel goud en zilver een sterk verlangen daarnaar. Hij keerde 
huiswaarts en in zijn woning gekomen zeide hij : / Mahampang besi, mijn meester ! waar- 
om zijt gij soo zorgeloos! Wat ik nog nooit gezien heb, zag ik nu en zoo lang ik 
leef, heb ik zoo iets nog niet aanschouwd; ik heb iemand gezien van onbeschrijfelijke 
schoonheid, behangen met goud en zilver, schitterend van diamanten. Indien wij 
haar konden uitplunderen, dan zouden wij onze kleine schulden kunnen betalen; ter- 
wijl wij, 'tgeen we aan gebak geborgd hebben, tevens konden afdoen en bovendien 
nog kleederen konden koopen.” Aangevuurd door hoop nam Hampang besi zijn zwaard , 
dat zoo breed wat als een pisangblad en ging het slijpen. Toen het gescherpt was, 
liep hij naar de aangeduide plaats en daar aangekomen sprak hij: „Zoo Mandjau zijt 
ge dan toch gekomen, ik heb lang op u zitten wachten. Uw leven zult ge goedschiks 
geven en Moerai aan mij overlaten!” Mandjau Ari zeide: vindien ik mijn leven moet 
geven en Moerai door u meegenomen wordt, dan zult ge toch eerst tegen haar moe- 
ten strijden.” Mahampang besi kwam nader en zeide: „Moerai! ge moet met mij 
meegaan’’; waarop Moerai antwoordde: ge moet dat geen tweemaal zeggen, want mijn 
haren rijzen te berge als ik het hoor.” Als ge niet meegaan wilt, hernam Maham- 
pang besi, doe dan uw goud en zilver af, want zoo ge thans niet meegaat zult ge 
sterven en volgt ge mij, dan schenk ik u het leven.” „Mahampang besi”’ hernam 
Moerai Randin, valvorens mijn goud mee te nemen, zult ge mij eerst moeten dooden 
en daarom wil ik de proef eens met u nemen; ge zijt bekend wegens uw kracht en 
ontkwetsbaarheid, wij kunnen ons dus even met elkander meten opdat ge wetet wat 
het pijnlijke van het leven, wat voor- en tegenspoed is” Moerai Randin! tot op 
heden heeft men mijn woorden niet durven tegenspreken’ wAls het is zooals ge 
zegt, dat ge nog nimmer zijt tegengesproken en men u nog nooit een gepast ant- 
woord gaf, dan is het thans mijn beurt dit te doen. Welaan gij allen maakt u 
gereed.” Zoo sprak Moerai Randin. Mahampang besi zeide „dit mensch schijnt te 
willen sterven. Bekijk mijn zwaard eens, het is zoo breed als een pisangblad en heeft 
niet weinig menschen gedood en wellicht zult gij er uw schoonheid ook door kwijt 
raken. Mandjau ga een stap achteruit, anders zou uw schoonheid vruchteloos verloren 
gaan.” Moerai Randin antwoordde: „#Mahampang besi ga achteruit , want uw grootheid 
zal wellicht dienen tot mest voor de aarde, uw kracht zal u niets helpen. Wat mij 
betreft, het is bepaald dat ik niet op zee zal vergaan of in de wildernis mijn graf 
zal vinden, waarschijnlijk sterf ik thuis. Doch als ge zoo spreekt, bekijk dan mijn 
zwaard eens, het zwaard Djanawi genaamd dat ketenen doorklieft; als ik het uittrek 
spreekt het; als ik het in de schede steek, dan bromt het; bloed is het zuur waar- 
mede de roestvlekken er uit gemaakt worden en vleesch de slijpsteen; en als het op 
beenderen komt dan gaat het er zacht doorheen.” Moerai stond pal, zich onderwijl 
bezig houdende met het hoofdhaar te ontwarren en de vingers om te buigen. Ma- 
