
# 
Er 0000 
hampang besi was woedend, maar toen hij naar haar sloeg, wierp zij haar hoofdhaar 
naar achteren; het was zoo lang dat het tot aan de hielen reikte. Toen hij voor 
de tweede maal toesloeg zeide zij vwacht toch even; ik wil mijn haarwrong opbin- 
den.” Terwijl zij deze in orde bracht hieuw hij nogmaals naar haar, doch nu sprak 
Moerai Randin /Mahampang besi! mag ik geen uitstel vragen, want terwijl ik bezig 
ben mijn haar in orde te brengen, slaat gij maar toe. Ge lijkt wel krankzinnig; 
tegen wien schermt gij toch, wacht toch even!” Toen Mahang besì boos werd , 
op het hooren van die woorden, ging Moerai Randin voort; het is niet goed dat ie- 
maud toornig wordt, want daardoor verliest hij zijn zinnen; z00o ook raakt iemand, 
die onbesuisd te werk gaat, in het ongeluk; ‘tis ook niet goed dat iemand zich op 
zijn hoop verlaat, want wie dat doet krijgt niets gedaan; evenmin is het goed vrees- 
achtig te zijn, want de vreesachtige komt in het verderf, daarom kalmeer eerst goed”! 
Toen hij nu weer op nieuw een slag naar haar deed, zeide Moerai Randin; wer is nu 
een kwartier voorbij, thans zal ik het u vergelden.” Hen pantoen zingende (vervolgde 
PT 
zij): „Mahampang besi luister naar mijn pantoen (Als men baadt, moet men dit niet 
in de bandar doen; een bandar van de lieden uit IV Angkat)! als ge sterft moet het 
u niet berouwen dat ge hebt geschermd met een klein kind. Hoor ook deze nog (de 
jonge oendang dingke* nestelen in den top van den paoeh), als ge achteruit wijkt, zal 
ik u viermaal en als ge vooruit komt zevenmaal raken.” Toen hij nogmaals op haar 
inhieuw onblootte Moerai Randin haar Djanawi zwaard, dat ketenen kon doorhakken, 
dat sprak, als het uitgetrokken, bromde wanneer het in de schede gedaan werd ; waar- 
voor bloed gebruikt werd om de roestvlekken weg te maken en vleesch om het aan te . 
scherpen; als het op beenderen kwam, dan braken deze in stukken en pezen werden er 
door als afgeknipt. Zij begonnen te schermen en hun schreden te kruisen en toen 
Mahampang besi te ver vooruit kwam, sloeg Moerai Randin op hem toe en raakte 
_ hem tusschen de lendenen en in de holte onder het sleutelbeen. Zij zong daarbij een 
ER 
pantoen: „Mahampang besi (het schijnt dat het niet uitgehold is; het wordt door lie- 
den van Padang Pandjang naar Banoe hampoe gebracht); het schijnt dat ge niet 
beter zult worden; want gij zijt in de lendenen en in de holte onder het sleutelbeen 
geraakt.” Mahampang besi was dood en Moerai Randin stond bij hem, druk in de 
weer met zich de borst af te koelen. Daar kwam weer een ander aan Maroentoen 
4 
i 
Manau genaamd, van een buiten gewone sterkte, tegen wiens kracht men niet kon 
strijden, die alles inslikte en zelfs kruiddamp proefde ,- Daarin bestaat de dapperheid 
van roovers.-Maroentoen Manau zeide: „Kom hier Mandjau en Moerai.”” Mandjau Art 
antwoordde vals ik mijn leven aan U moet afstaan, indien gij Moerai met U wilt 
nemen, zult gij haar eerst bestrijden moeten” Maroentoen Manau kwam op haar af 
en pas was hij bij haar, of hij trok zijn zwaard en hakte er mee naar haar.-Moerai Ran- 
din sprak: daar was ik zoo even bijna dood geweest, want terwijl ik U den rug toe- 
® keerde, sloegt gij naar mij, gij zijt waarlijk sterk en Uw zwaard is scherp ; doch wees 
$ 
zoo goed een oogenblik geduld te hebben, totdat ik mijn haar opgebonden heb. Hij 
hieuw nogmaals op haar toe; doch als hij hoog sloeg, dan bukte Moerai , en sloeg hij 
