ze IR ASS 
laag, dan sprong zij in de hoogte, terwijl zij voordurend in aanraking met de punt 
van het zwaard was; en of hij al in het wild sloeg, hij raakte haar toch niet. De 
boomen braken in stukken, getroffen door het zwaard van Maroentoen Manau. Moe- 
rai Randin zeide: wgij zijt waarlijk sterk en uw sabel scherp, doch als gij zoo sterk 
zijt, moet ge niet blijven rooven; ga met mij mee ik zal U een badjoe, eten en 
drinken geven. Mocht ge er zin in hebben, dat ik U mee neem, dan zal ik U gebrui- 
ken om zware lasten te dragen, tot olifant om de asch weg te brengen en om de rijst 
te stampen; ik behoef dan geen slaaf te koopen” Maroentoen Manau werd toornig en 
hieuw nogmaals op haar in. Terwijl Moerai Randin sprak, trok zij haar degen uit 
en begon te schermen; zij hief haar zwaard rechtstandig in de hoogte en liet het 
toen met een ruk weer dalen, waarbij het veld in een stofwolk gehuld werd. Nadat 
zij lang gestreden hadden, deed Maroentoen Mamau een misstap, Moerai Randin sloeg 
zijwaarts uit en Maroentoen Manau werd getroffen, zoodat hem het hoofd van het 
lichaam werd gescheiden. Toen Maroentoen Manau dood was, namen al zijn dienaren 
de vlucht. Toen Moerai Randin op weg zou gaan sprak zij: /Mandjau Ari, mijn broe- 
der! ik ben nu onbeschrijfelijk vermoeid ;” waarop Mandjau Ari antwoordde: srust dan 
wat uit, als gij vermoeid zijt”. Het is niet nnodig dat wij rusten, hernam Moerai 
Randin, wij zullen onmiddelijk verder gaan.” Beiden , broer en zuster liepen voort. Waar 
heen zullen we gaan?” sprak Moerai Randin, waarop Mandjau Ari hernam vik weet niet 
waar heen we gaan zullen.” 
Nadat zij langen tijd onderweg en bosch in, bosch uit getrokken waren, ontmoet- 
ten zij een rooverhoofdman Mahajoen Boeki® geheeten, groot en zwaar zonder wederga, 
Zijn rol sirih was zoo groot als een buffel, zijn tabaks buidel zoo groot als een koe; 
hij at de sirih met wortel en al, de pinang verslond hij met de tandan er aan en van 
de gambir nam hij een geheele handvol. Zijn neus was zoo groot als een rijstschuur , 
een keer te snuiten was genoeg om de uitmonding van de Ana te verstoppen, terwijl 
het vuil in zijn oogen zoo groot was als een jonge klapper. 
Mahajoen Boeki® zeide: Wel Mandjau ! zijt ge daar eindelijk , sedert lang heb ik op 
u gewacht. Kom hier, Madjau! ik zal u als volgeling en Moerai voor kindermeid 
gebruiken.” Spreek zoo niet vantwoordde Mandjau Ari, mocht ge lang gewacht heb- 
ben, ik was toch van plan bij u te komen, want gij zijt bekend wegens uw moed ; en 
tot aan de kusten der zee zegt elk een, dat gij dapper zijt. Veel afgelegen oorden heb- 
ben wij reeds betreden en bij menige rooversplaats zijn wij geweest, doch niemand 
durfde zieh met mij te meten en waagden zij het met Moerai, dan verloren allen het 
leven. Laten wij het nu tegen elkander wagen en mocht ik door U omgebracht wor- 
den, neem dan mijn goud en zilver en voer Moerai met U mede!” 
Het tweegevecht nam een aanvang. Gedurende den strijd (sprak Mandjau 
Ari): wzusterlief! prent mijn lessen goed in uw geheugen, onthoud steeds wat ik U 
toevertrouw; mocht het ongeluk ons treffen dat ik het leven laat, beween mij dan 
niet.” „Zoo God wil, heb tk daar vrede mede, broeder!” Zij streden lang en reeds 
waren zij zoowat drie maanden bezig, zonder dat zij elkander hadden geraakt ; de grond 
