
_ was al mul tot aan hun knieën door * trappen van Mahajoen Boeki Het liep reeds 
naar het jaar, toen het zwaard van Mandjau brak. Moerai Randin schreide, bekommerd 
over het geen er met haar gebeuren zou, als haar broeder in de wildernis dood moest 
achterblijven. Weeklagende riep zij: #Mahajoen Boeki® mijn meester! ge behoeft 
_ mijn broeder niet te dooden en in pantoen ging zij voort: Mandjau Ari, mijn broe- 
der; (de borstbeenderen in den ingezakten grond en de Mantoeng op de afgebroken 
dijk, waar zou het henen kruipen.) de plaats om de voeten te zetten is ingezakt , en 
wat dienen moet om er aan te hangen is gebroken, waar moet ik nu hulp vragen!” 
Mahajoen Boekis zeide: vkom mede, Moerai! Mandjau heb ik reeds gedood „Hierop 
antwoordde Moerai Randin „Uw verzoek gevoel ik te moeten inwilligen en aan uw wen- 
schen te voldoen; ik vraag U echter om, als ik met u meega, mijn verzoek toe te 
staan n. Ì, ik wil verlof gaan vragen en hooren of mijn broeder er in berust; dit 
is zoo het gebruik tusschen broers emt zusters; want mijn broeder zal ik dan in de 
PT 
wildernis achterlaten en met U meegaan.” Wijl Mahajoen Boeki* vol hoop was ( zeide 
hij): wMoerai ga dan maar eerst toestemming vragen, ik zal U hier wachten.” 
Moerai Randin verwijderde zich en sprak (tot zich zelve): vals men bedrogen 
wordt en de dupe is. van zoete praatjes, wat zal men dan doen!” Zij vervolgde: ’t 
is zooals de ouden van dagen zeggen: vals het eenmaal uit de hand is, moet men 
niet meer hopen, en vriendelijk spreken moet men niet vertrouwen. (Zelfs een klap- 
perdop gebruik ik niet bij het baden, hoeveel te minder zal ik het water met mijn 
handen scheppen;) toen ik in uw macht was stierf ik niet eens, hoeveel te minder 
b nu ik vrij ben.” Steeds voorloopende vond zij Mandjau Ari weenende in het bosch. 
Zij sprak tot hem: „ge moet niet schreien mijn broeder , doch luister goed naar het 
geen ik zeg: (de stormwind moet niet al te sterk zijn, de palapah zou wellicht zwart 
__worden;) zoo lang men leeft, moet men niet al te angstig zijn, een verslagen haan 
tn 
(Eran 
kan immers nog wel eens steken. Al is dat eene zwaard gebroken, zie, hier heb 
ik een rentjong bij mij, een rentjong van Makahsch maaksel; het heeft een jaar in 
het vuur gelegen en is een moesim lang glad gewreven, twaalf werklieden hebben er 
A 
»é 
& 
t 
Î 

aan gesmeed en twintig polijstten het; de scheurtjes er in loopen evenwijdig met de 
vlammen; al is een Boeginees een jaar op zee, wanneer zijn spoor er mee gestoken 
wordt, dan sterft hij toch. Het is een rentjong van Atjeh, heilig en vergiftig en 
voor het vergif dat er aan zit is geen tegengif.” Mandjau nam de rentjong aan en 
zeide: Mahajoen! ik zeg U dat we nog eenmaal vechten moeten, want mijn lust is 
nog niet bevredigd en ik ben nog niet gerust van hart. Zij begonnen op nieuw te 
strijden. Zij vochten zoo lang dat er reeds een gedeelte van het woud door Mahajoen 
vertrapt was. Toen de strijd zeer lang geduurd had en zij elkander toch niet geraakt 
hadden, sprak de rentjong van Mandjau: „Mandjau Ari, mijn meester! laat mij los, 
ik zal Mahajoen Boeki® dooden.” Nu zeide Mandjau Ari: #Mahajoen! ik zeg U, 
dat uw laatste uur van daag geslagen is, want wat mijn rentjong zegt, daarop kan 
men rekenen.” Toen hij zijn rentjong losliet, sprong deze heen, terwijl Mahajoen in 
verbijstering raakte en terwijl deze toehakte, ging de rentjong hem door den rug. 
