Ee 
Moerai Randin begon nu een pantoen te zingen: (ygroote manden op het eiland 
dienen voor de lieden, die in eenden handelen;) al waart ge groot, gij waart toch niet 
stevig want de rentjong is U door den rug gegaan.” Toen zij in zijn lichaam ge- 
drongen was, werd Mahajoen Boek;* duizelig en eindelijk zakte hij in elkander. Nu 
sprak Moerai Randin: (wiemand van Hampang gadang wilde naar Koto toeö doorgaan ;) 
Hij die dik en lang was is dood en kan het woud bemesten.” (Lemand van Kotó 
Gadang wil naar de markt van si Maboer gaan :) die groot en lang was is gestorven 
zijn bloed gudste.”” Weenende riep Moerai Randin: /Mahajoen Boeki®, mijn meester ; 
waarom zijt gij onverschillig voor mij geworden, daar ge zeidet dat ge me meenemen 
zoudt!” _/Moerai Randin, mijn zuster!” sprak Mandjau Ari, gij lijkt wel dwaas, 
want hij, dien gij beweent, is dood! Kom, ga mede Moerai !” 
Toen zij de roovervlakte achter den rug hadden en zij langen tijd onderweg 
waren, zeide Moerai Randin vlaten wij hier eerst uitrusten” Zij zetten zich neder 
en Mandjau Ari sprak: „Moerai Randin, mijn zuster! ik zou hier willen slapen, ik 
kan mijn slaap niet meer bedwingen, ik wil daarom een vogenblikje de oogen sluiten ” 
doch mocht ik aanstonds ingesluimerd zijn, onthoud dan wat ik U zeg: (het paleis 
van de Bataksche vorsten is hoog, de prinses staat er met los hangende haren in den 
voorhof;) onthoud de vele lessen; al mochten er veel zijn, ge moet ze toch niet 
vergeten. Zoo ik in slaap gevallen ben, moet gij de rentjong niet onblooten , want 
doet gij dat, dan zal uw leven kort zijn.” 
Na eenigen tijd was Mandjau Ari ingedommeld, en toen hij een poosje sliep 
begon Moerai zich van pijn onrustig. heen en weer te bewegen; zij voelde zich ziek 
doch waar zou zij geneesmiddelen vragen en aan wien zou zij zeggen dat zij koorst 
had; en om haar broeder te wekken daarvoor was zij verlegen. Zij vond een pinang 
noot en ontbolsterde haar. Dit gedaan hebbende, wilde zij haar doorsnijden en gebruikte 
daartoe haar pinangmesje, dat echter in drie stukken brak. Het scheen haar toe 
dat zij beter zou worden en daarom trok zij de rentjong uit de schede; zij sneed er 
de pinang mee door, doch toen dit gebeurd was, was haar hand gewond, zoodat het 
bloed er met geweld uit sprong. Daar de pijn steeds heviger werd, begon Moerai 
Randin te schreien en luid weeklagende riep zij: „Mandjau Ari, mijn broeder! ont- 
waak toch, hoe kunt ge zoo vast slapen. Om u te wekken, daarvoor ben ik verlegen.” 
Moerai Randin vervolgde: (iemand van si Moerasö” wil naar Oedjoeng Goegoea” gaan); 
als men toch zoo heerlijk slapen kan, moet men wel dik worden !* Moerai kromp ineen 
van pijn, de glans van haar gelaat verdoofde en heur lange hoofdhaar hing verward 
neder. Kindelijk was zij uitgeput, het zweet parelde op haar lichaam, het was haar 
als of hemel en aarde tegen elkander kwamen, zij kreeg een waas voor de oogen, de 
ziel werd van het lichaam gescheiden en Moerai Randin was niet meer. 
Toen Mandjau Ari ontwaakte en zag dat zijn zuster dood was, riep hij luid 
weeklagende „/Moerai Randin, mijn zuster: ik ben nu alleen van ons beiden achter- 
gebleven! aan wien hebt ge me achtergelaten, aan wien hebt ge me toevertrouwd !” 
Weenende ging hij voort: /mijn zuster zal nu in de wildernis moeten blijven !’ „Moerai 
