




0 en 
Randin, mijn zuster!’ jammerde hij „gij die goed en het sieraad der wereld waart, 
gij die rijk en gastvrij waart, gij zijt gestorven duch zult geen grafkuil hebben, 
slechts de steile helling zal U tot steunplaats dienen en de dauw zal U bevochtigen! 
over een dine vooral gevoel ik leed en dat is, dat al uw moeiten te vergeefs zullen 
geweest zijn. Als het oogenblik komt dat ik U moet baden, wie zal U dan ondersteunen, 
terwijl ik u reinig en steun ik u, wie zal u dan besproeien! Ik ben alleen achter 
gelaten! Zuster, hoe gelukkig zou ik geweest zijn indien ge te huis gestorven waart !” 
Hij het haar tegen zijn knie leunen, met de linkerhand hield hij haar vast 
en met de rechter wreef hij haar schoon. ‘Poen hij haar gebaad had, kleedde hij haar 
en deed haar heur goud en züver, benevens al haar edelgesteenten aan. Als men 
haar aanschouwde scheen zij te leven, doch sprak men haar aan, dan kwam er geen 
geluid over haar lippen. Terwijl hij zich zelven sloeg, en op den grond wierp schreide 
hij: „(toen mijn zuster baadde schepte ik water opdat wij beiden nat zouden worden, 
aan de put van de bewoners van Koto Toeö); nu mijn zuster dood is, zal ik mij ook 
doodsteken, opdat wij dezelfde aarde tot rustplaats kunnen hebben, een zelfde graf ons 
deel zal zijn en we samen in de wildernis tot stof mogen vergaan!’ Hij trok zijn 
dolk, doch toen hij deze in zijn borst stak brak het wapen, zonder dat hij het min- 
ste letsel bekomen had, in drie stukken. 
Nadat hij haar langen tijd ondersteund had, (zeide hij): #Moerai Randin, 
mijn zuster! gij moet hier blijven, met al uw goud en zilver, met al uw sieraden 
en kleederen! Met uw kleederen aan zal ik u in het woud moeten achterlaten; (uit- 
spruitsels vaartwel; uitspruitsels van den jongen djawi djawt boom); zuster vaarwel! 
vaarwel! eenmaal zal ik tot u weder keeren ! 
Daarop ging hij verder. Toen hij een oogenblik op weg was riep Moerai Ran- 
din: wbroeder. kom toch eerst terug! Aan wien laat gij mij achter!” Toen hij zijn 
zuster hoorde roepen, keek hij achter zich en liep hard naar haar terug , doch hij vond 
haar onveranderd. Hevig schreiende ging hij weer heen, doch Moerai Randin riep nog- 
maals. Ten tweede male keerde hij terug, doch ook nu vond hij haar dezelfde. 
Weenende wentelde hij zich over den grond. Door de beschikking van God daalde er 
een stem uit den hemel, die tot hem sprak: „Mandjau Ari, mijn kind! ge behoeft 
‚u om Moerai niet zoo dwaas aan te stellen. Bezorg sì Moerai goed , dan kan zij achter 
gelaten worden, vertrouw haar toe aan het geboomte, laat het woud haar bewaar- 
plaats zijn |” 
Terwijl deze woorden gehoord werden viel er een geschrift op den grond. 
Mandjau Ari was een oogenblik verbaasd, doch hoe hij over den brief ook dacht, 
het was hem niet duidelijk waartoe die dienen moest. De stem uit den hemel sprak 
„gij moet daarover niet zitten te peinzen, dit geschrift is van groot nut, doeh moogt 
ge thans niet lezen. Wanneer gij later kinderen hebt, zie dan wat er in staat.” 
i Mandjau Ari keek om zich heen; hij blikte links, doch zag niets; hij blikte 
rechts, doch ook daar kon hij niets bepeuren. Slechts een stem had hij gehoord, een 
„menschelijk lichaam was er niet te zien. Hij vertrouwde haar nu aan het woud toe 
