ee 
zeggende: „Wildernis, onthoud wat ik u zeg: ik heb u mijn zuster toevertrouwd, 
doch als zij maar eenigzins geschonden is, zal ik dit woud in de asch leggen. Ge- 
boomte met uw ronde kruinen, neem ter harte wat ik U laat hooren: indien mijn 
zuster maar eenig letsel mocht bekomen, dan zult gij door mij geveld worden !”’ 
Toen hij haar bezorgd had, ging hij verder en werd niet weder geroepen. Hij 
had het goud en zilver, de diamanten en edelgesteenten achter gelaten en een regen- 
scherm boven haar uitgespreid. Hij legde geheel alleen een vrij verren afstand af, 
onder weg steeds schreiende, en zoodra hij aan zijn zuster dacht ging hij zitten om 
te weenen. Zoo liep hij zonder reisgezel of bloedverwant een maand lang toen hij 
bij een rivier kwam; het water van haar eenen arm was troebel, doch dat van den 
anderen helder. Hij wist nu niet, wat te doen, en sprak bij zich zelven : „welken zal 
ik nu volgen; volg ik dien, wiens water troebel is, dan zijn er bovenstrooms waar 
schijnlijk beesten, doch neem ik de richting van den helderen stroom dan ontmoet 
’ 
ik hooger op wellicht menschen.” Hij volgde nu den helderen. Nadat hij weer een 
maand onderweg geweest was, hoorde hij een moerai fluiten; en nu sprak hij (waar de 
poelai is, vindt men ook de bakoeäng op de doelang;) waar de moerai zich laat hoo- 
ren, daar zijn ook bewoonde kampoeng'’s. Hij kwam bij een kampoeng en ontmoette 
een graf, dat er zeer fraai uitzag; het was van gordijnen en hemels voorzien, uitge- 
sneden en ingelegd met goud. Welke vorst, welke sultan kan er hier toch gestorven 
zijn! sprak hij bij zich zelven en de begeerte kwam bij hem op het te betreden, 
doch hij durfde niet. Hen herdersknaap zeide tot hem: „gij moet daar miet z00 
lang blijven staan, want dat graf is een verboden plaats, waar niemand op mag ko- 
men. Het behoort aan prinses Kasoembo, die nog een jongere bloedverwant heeft, 
prinses Boengsoe geheeten. Wat deze laatste betreft, zij is getrouwd met een geest. 
Als men dat graf betreedt en men komt er om het leven, lijdt dit geen navraag; 
voor alwie daar binnentreedt, wordt, zoo hij sterft, geen bangoen betaald.” 
Na eenigen tijd dacht Mandjau Ari. vik wil dat graf toch betreden; mocht 
het mijn lot zijn te sterven, dan sterf ik maar.” Toen hij er binnen gegaan was, 
zag hij er alberlei muziekinstrumenten bij een liggen, men vond er een saloeng en 
een rabab, een bangsi een saroenai een gandang en een koetjapi. Hij begon op de 
rabab te spelen en toen hij zich hier aan verzadigd had, begon hij op de koetjapi te 
tokkelen. Het was reeds middag geworden, toen hij nog op de fluit speelde. Nu 
eens was het of het in den hemel, dan weder alsof het door de wolken weerklonk. 
Het scheen dat de geest van propheet David was neergedaald. 
Toen de vorstin Kasoembo het hoorde, sprak zij: (Kambamg hoelaat zou het 
nu wezen, de zon heeft haar hoogste punt bereikt); wat zou mij toch moeten over- 
komen, dat mijn hart zoo klopt. Kambang! waar is die fluitspeler, 't is als of het 
in mijn hersens klinkt. Och, Kambang, ga toch eens kijken bij t graf.” Kam- 
bang Manjih ging heen en toen zij bij het graf gekomen was, verkeerde zij tusschen 
hoop en vrees. Zij keek slechts een enkel oogenblik en wist niet of zij goed of niet 
goed zag, maar. zij dacht dat die persoon haar meester was. Zij haastte zich naar huis, 
