Se 































wa r zij buiten adem aankwam. Roebiah, de moeder van prinses Kasoembo en tante 
van prinses Boengsoe sprak: „Kambang, mijn kind! wat heeft u ontsteld gemaakt, 
wat hebt gij gezien, dat gij zoo hard komt aanloopen !° Kambang Manjih antwoordde : 
ED k liep zoo hard, omdat ik naar het graf geweest ben en daar iemand ontmoet heb, 
die op mijn meester geleek; er mankeerde niets aan, zijn grootte was volmaakt de- 
zelfde en hij blies ook op dezelfde wijze op de fluit” Moeder Roebiah zeide „het schijnt 
dat ge onwaarheid spreekt en mij foppen wilt, hoe kunnen dooden weer levend 
worden !”’ 
______Zoo moeder mij niet gelooven wil, probeer dan zelf eens te gaan kijken vant- 
woordde Kambang Manjih. Niet ik, maar gij zelf zult daar nog eens heengaan” 
de Roebiah, met rijst en koffie, pinang en tabak bij u.” 
___Kambang schepte wat rijst op en nam, in een zilveren kendi, koffie mede. 
j ging op weg en kwam na eenigen tijd weer aan het graf. 
Kambang Manjih zeide: jan gebieder ge moet niet alleen op de fluit spelen, 
doch ook wat eten, Hier is rijst” Hij zag haar echter niet eens aan, laat staan 
dat hij haar antwoord gaf. Tot drie malen toe vroeg zij hem, maar hij keek toch 
niet op. Kambang werd an omdat zij op haar vragen geen geluid en op haar 
roepen geen antwoord kreeg;” en weeklagende wach ik ongelukkig mensch’, keerde 
zij huiswaarts. 
kj Toen zij thuis gekomen was, zeide Roebiah: waarom schreit gij en waarom 
de rijst, die gij mee genomen hebt, niet opgegeten en het water niet uitgedronken.”’ 
Aa Kembang Manjih antwoordde: ik heb geen harde woorden gebezigd en ben 
niet te ver gegaan in mijn spreken; ik heb behoorlijk mijn groet gemaakt en voor 
. 
hem ter aarde gebogen en meer dan eenmaal vergiffenis gevraagd, toen ik hem wilde 
toespreken. Ik had reeds uitgesproken en hem reeds drie maal ondervraagd, zonder 
dat hij mij antwoord gaf. Daar ik verlegen werd, keerde ik naar huis terug, en 
o komt het dat er van de rijst of het water geen gebruik gemaakt is”. Goed, 
n zal ik er zelf maar heen gaan” zeide Roebiah wik zal dan de rijst en koffie bren- 
gen; doch als ik weg ben en prinses Kasoembo vraagt naar mij zeg haar dan, dat 
maar het water ben gegaan; en mocht prinses Boengsoe het vragen, vertel haar 
dan dat ik ben gaan zien naar de padi, die te drogen gelegd is. 
Roebiah ging heen en kwam na eenigen tijd aan het graf, waar zij de tonen 
fluit vernam. In haar hoop dacht zij dat het haar eigen kind was, daar zijn voor 
en niet anders en zijn grootte geheel de zelfde was. Mijn kind, (sprak zij) houd 
toch niet alleen met fluit spelen bezig, doch nuttig de rijst en koffie, die ik heb 
meegebracht”. Mandjau An Sd gij schijnt niet wel bij ’t hoofd te zijn, 
moeder! om een verworpene eten en drinken te geven”. „Ik breng u rijst en koffie” 
he ernam Roebiah, omdat mijn gestorven kind op u, jongeling, geleek en ik daardoor 
aan hem herinnerd werd. 
Gs Mandjau Ari begon te eten en te drinken , hij nuttigde drie hapjes en reinigde zich 
daarna de handen. Nadat hij gedaan had, sprak moeder Roebiah: „antwoord nu eens 

