en 
naar waarheid op hetgeen ik vraag; wie is uw vader en moeder jongeling?” Man- 
djau Ari antwoordde: vindien het dat is, wat moeder vraagt, hoe zou ik die namen 
mogen noemen?” Moeder Roebiah hernam: „den naam van God zegt men wel, hoe- 
veel te meer dien van vader en moeder!” Hij noemde den naam zijner ouders, zeg- 
gende „mijn vader heet Datoeá Bandaharó en mijn moeder prinses Lindoeng Boelan”. 
Het scheelde niet veel of gij waart voor ons verloren geweest, mijn kind!” wsprak 
moeder Roebiah. Ge zijt aangeland in de kampoeng van uw voorouders, want ik 
ben familie van prinses Lindoeng Boelan, doch wij zoeken elkander niet op, omdat 
wij zoover van elkander wonen. Met wien hebt ge toch eigenlijk twist gehad mijn 
kind, Mandjau Ari? Wie heeft u verstooten?”® Mandjau Ari antwoordde: „kwaad 
of zonden heb ik niet gedaan, twist of oneenigheid hebben wij niet gehad en beknord 
ben ik ook niet. De reden dat ik hier ben, is, omdat ik een paard hoedde, dat mijn 
vader voor mij gekocht had en dit het woud ingeloopen is; ik heb dit paard niet 
meer kunnen vinden en keerde niet naar huis terug omdat ik bang was beknord te 
worden.” Moeder Roebiah zeide: „We moeten hier niet lang blijven; kom, laten 
wij naar de kampoeng gaan, dan kunt ge, als het mijn kind behaagt, mijn armoe- 
dige woning zien.” 
Mandjau Ari antwoordde: „zou ik met moeder meegaan, nu ik er zoo uitzie; ik 
ben verlegen tegenover de kampoeng bewoners”. „Maak u niet bezorgd over uw 
kleeding” hernam moeder Roebiah wer zijn kleederen in overvloed door Manangkai 
Ali nagelaten en daarover kunt gij beschikken”. Daar hij geen weerstand kon bieden ; 
ging hij mede naar de woning van moeder Roebiah. Toen hij daar aangekomen was, 
ging hij zitten bij de plaats waar de parian’s staan”. Waarom gaat gij daar zitten 
mijn kind”, zeide de moeder, neem hier plaats P’ Mandjau Ari antwoordde: vik zal 
daar nooit gaan zitten, mijn afkomst brengt dat niet mede”. 
„Kambang ,” sprak moeder Roebiah kom hier! ik heb een boodschap voor u. Ga 
naar de andjveng, en laat prinses Kasoembö naar beneden komen, laat haar heur 
kleeren verwisselen en zeg, dat ik haar roep”. Kambang liep snel naar de andjoeng 
en zeide: vprinses Kasoembó, kleed u spoedig, moeder roept u, ge moet terstond 
beneden komen!” Zij sprong op en trok met een kloppend hart al haar kleederen 
aan. Zij daalde de andjoeng af, verscheen in het woonvertrek en vleide zich met het. 
hoofd in den schoot der moeder. Terwijl zij zich boog zeide zij: vvergiffenis mijn 
moeder, welke bevelen heb ik te volvoeren? „Prinses Kasoembo, mijn kind!” sprak 
moeder Roebiah, haal dien persoon hier en breng hem op de andjoeng”. Prin- 
ses Kasoembö begaf zich naar de deur en Mandjau Ari zeide zij bij zich zelve: wdit 
mensch met datoek aan te spreken, zou niet te pas komen, hem toean te noemen 
is onbehoorlijk, en angkoe tegen hem te zeggen, zou ook nog niet betamelijk wezen, 
hoe zal ik hem nu noemen?’ Prinses Kasoembö zeide: „Datoek moedö, kom, laten 
wij op de andjoeng plaats nemen! waarom zijt ge hier gaan zitten, kom laat ons naar 
de andjoeng gaan!’ Mandjau Ari antwoordde rlaat mij maar niet naar de andjoeng _ 
gaan, want het komt mij niet toe, daar te gaan zitten; want van af den tijd mijner | 

