ee ene 








Wóorouders is hier mijn rechtmatige plaats. „Ge moogt geen grapjes uithalen” zeide 
prinses Kasoembö; ik zou u wel aankijken, doch mijn blik zou u bijblijven; ik zou 
u wel aanraken, maar de lucht van mijn handen zou niet van u gaan, (ik ben ver- 
legen u aan te zien of aan te raken); kom laten wij ons op de andjoeng nederzetten ! 
Hij begaf zich naar de andjoeng en toen hij achter de gordijnen was , begon Man- 
djau Ari zich te kleeden. Hij trok een langen broek aan, met gouddraad gestikt en 
met honderden edelgesteenten aan de ondereinden en een badjoe van groene stof, als 
_ het schitterde, dan was het als de zonneschijn; en als het beschaduwd werd, als wa- 
ter; hij zette een destar op met groene strepen, iedere punt er van was van een too- 
vermiddel voorzien; op elke plaats, waar de punten doorgestoken waren, zat een ta- 
Jisman en in het midden was er een toovermiddel, om de menschen verliefd te ma- 
ken. Hindelijk had hij zijn kleederen aan, en ouder aanhoudende scherts was het 
langzamerhand namiddag, schemering en eindelijk avond geworden. Toen zij van de 
andjoeng gedaald waren, brandden rechts en links lampen , zoodat het dag scheen in 
de groote woning. Nadat Mandjau Ari was gaan zitten op een groote matras, werd 
door Kambang de rijst opgeschept en toen de edangan en de rijst was neergezet, 
zeide Mandjau Ari (de padi rani en de padi djintan, de padi katie is rijk aan bla- 
‚ deren en wordt gebracht door lieden van Padang Pandjang;) de rijst is op de bor- 
L den geschept; maar met wien zal ik uit den zelfden schotel eten? (wie zal mijn 
8 dischgenoot zijn) want ’t is mij verboden alleen te eten’’. Kambang Manjih antwoord- 
_ de: w(de padi rani en de padi djintan, de padi kete” is rijk aan bladeren en wordt 
_ gebracht door de bewoners van Katö Toeö;) de rijst heb ik op de borden gedaan, 
met wien zal mijn meester samen eten; met mijn meesteres, prinses Kasoembö”. 
Zij gingen beiden tegen over elkander zitten; de een was zoo schoon als de maan, 
en de andere als de zon; beiden zagen er even bekoorlijk uit. Zij begonuen te eten. 
Als Mandjau het hoofd afwendde, gluurde prinses Kasoembö naar hem, en keek de 
prinses om, dan wierp Mandjau zijn blikken op haar. De een kwam onwillekeurig 
in aanraking met het matje, en de andere met de pink van zijn eetgezel. Na afloop 
van den maaltijd werden door Kambang de borden weggenomen. Hr werd dien gan- 




schen nacht tot aan den morgen geen oog dicht gedaan. Na eenige dagen werd er 
op de taboeh larangan geslagen en weerklonken de gewone taboehs rechts en links; 
waarop alle inwoners naar de woning van moeder Roebiah kwamen. De tjadië’”’ pan- 
dai zeiden: vergiffenis, moeder! waarom wordt er toch op de taboeh geslagen, waar 
kunnen de randjau's omvergeworpen, waar kan er oorlog ontstaan, waar de pang- 
hoeloe vernederd zijn?” Moeder Roebiah antwoordde: indien ge daarnaar om op- 
heldering vraagt, geen van dat alles is er gebeurd maar ik laat op de taboehslaan , 
, omdat er iemand onverwachts bij mij gekomen is, en ik plannen heb. Wij willen 
| n. Ì. een galanggang oprichten om een partij te zoeken voor prinses Kasoembö; wij 
willen pret maken en lachen”. Wat Rocbiah zeide vond men goed. Indien u dat 
, beveelt, dan willen wij daarvoor de moeiten wel op ons nemen, indien u den dag 
_ maar bepaalt” (antwoordde de menigte). Moeder Roebiah hernam: „geef mij eerst 

