li 
eenig uitstel, ik verzoek u om drie dagen te wachten.” Binnen die drie dagen rustte 
zij geen oogenblik om de toebereidselen voor den galanggang te maken. Toen die drie 
dagen voorbij waren, was de menigte gereed, en bracht ieder het goud en zilver, 
dat er noodig was, terwijl op dien dag op den galanggang geslagen werd. Er heer- 
schte bij het hanengevecht een groote drukte; de kippenveeren vlogen bij hoopen 
naar boven, het bloed der hanen stroomde, en wat den inzet betreft, men telde niet 
bij tienen, maar bij honderden en duizenden. Toen er zeven dagen voorbij waren, 
traden zij in het huwelijk. Wat waren er een prinsessen! Wat een menigte vrouwen, 
maagden en jongelingen! zoons van Sultans wedijverden er met elkander, vorstenkin- 
deren en aanzienlijken uit de negorij waren in groote getale bij een. Het was dien 
nacht of de groote woning zou instorten: er werden allerlei spelen uitgevoerd; de 
vorsten vermaakten zich met het tjatoer spel en de soetans reden paard. 
In dien nacht verscheen de priester en de wali, benevens vele malims en toe- 
ankoe's en toen de vier getuigen gekomen waren, werden zij in het huwelijk verbon- 
den, waarop prinses Kasoembö en Mandjau Ari naast elkander gingen zitten. 
Wat de kleeding van prinses Kasoembö betreft, de waarde er van was niet te 
bepalen; zij vertegenwoordigde die van een gansche negerij, zoo schitterde zij van 
edelgesteenten en diamanten; en even zoo was het met die van Mandjau Ari. 
Na verloop van een paar maanden, toen de hanengevechten reeds afgeloopen 
waren, sprak prinses Boengsoe: „Zeg mijn zuster prinses Kasoembö, ’t is niet beleefd 
zooals gij gedaan hebt, met mij geen kennis te geven van het goede werk dat ge 
gedaan hebt en het plan dat door u reeds volvoerd is.” Toen nu prinses Boengsoe 
begon te weenen, zeide Mandjau Ari „Mijn zuster, prinses Boengsoe! ge moet niet 
schreien! Kom aan, we zullen dischgenooten zijn, en naast elkander aanzitten”. 
Zij zetten zich met hun drieën op de andjoeng aan den maaltijd en keerden na af- 
loop er van, naar hun vertrekken terug. 
Na verloop van eenigen tijd was het oogenblik gekomen, dat prinses Boengsoe 
zwanger was, en eenige dagen later verkeerden beide zusters in dien toestand. Er 
gingen eenige maanden voorbij en toen de bepaalde tijd daar was, bracht prinses 
Boengsoe een kind ter wereld en wel een knaapje. Toen het op de onderleggers 
kwam braken deze, op de steenen komende, sprongen deze in stukken, en op den 
leeftijd van een dag, sprak het reeds. „Mijn broeder! sprak prinses Boengsoe, welken 
naam zullen wij het kind, dat ik ter wereld gebracht heb, geven?” Maak u, wat 
dien naam betreft, niet ongerust,” antwoordde Mandjau Ari; die naam was er vroe- 
ger reeds, geopenbaard in een brief, die is neergedaald uit den hemel en afkomstig 
is van zijn vader! Hij haalde den brief te voorschijn, waarin de naam Rangin Pa- 
menan stond. 
Benige dagen later beviel prinses Kasoembó en deze zeide: „/Mandjau Ari hoe 
zal ons kind heeten’? Zijn naam is vroeger reeds aangegeven in een brief ° antwoord- 
de Mandjau Ari, „Radjö Njajö is hij”. 
Zoo waren er eenige maanden voorbij gegaan, toen Mandjau Ari bij zich zelf 


