





È 
| 
n 
; 
$ 
Ee 

nt en 
zeide: vmijn kinderen, Rangin Pamenan en Radjö Njajö ik wil u eens wiegen! O 
boeai, boeai, O boeai, slaapt mijn kinderen, slaapt!” Terwijl hij zoo zong begon hij 
te schreien, daar hij aangedaan werd door de gedachte aan haar, die ver van hem 
weg was en Moerai hem voor den geest kwam „Moget ge spoedig groot worden, 
mijn kinderen! opdat de schande, die over ons gekomen is, door u weggewischt en 
het kwaad door u vergolden worde!” Toen beide kinderen voorspoedig opgegroeid 
waren, bezaten zij een verstand als of zij onderwijs genoten hadden; zij waren groot en 
tevens verstandig; zij waren schrander en konden een oordeel uitbrengen. Nu zeide 
Mandjau Ari: „/Rangin Pamenan en Radjö Njajö we zullen eens gaan wandelen, 
komt aan! laten wij eens naar de markt gaan, opdat de menschen ons, en wij hen 
leeren kennen en opdat wij op de hoogte komen van hun dorpen, en hun zeden en 
gewoonten. Vraag daarom aan prinses Boengsoe twintig rials. Rangin Pamenan spoedde 
zich heen (en vroeg): moeder! geef mij twintig rials om inkoopen te doen op de 
markt.” Uit liefde voor haar kind, wien zij alles toestond, wat het begeerde, gaf 
zij hem twintig rials, waarop zij zich, met hun drieen naar de markt begaven. Toen 
zij daar aangekomen waren, begon er reeds een groote drukte te heerschen onder de 
menschen, die in groepen bij elkander stonden. Mandjau wandelde rond, ging den 
eenen weg in, en den anderen uit en kwam eindelijk op de plaats van de kalkver- 
koopers. Plotseling stond hij vóór zijn ouders, die met kalk te koop zaten, en voor 
zijn oom, die varens verkocht. 
Hij ontroerde toen hij hen aanschouwde, en sprak; /Rangin Pamenan, werp 
de kalk van die lieden weg!’ Deze wierp hun kalk in de lucht. De vader van 
Mandjau schreide: „Waar zullen wij ons beklagen, aan wien het vertellen!’ „Moe- 
dertje! sprak Mandjau vhoe ligt uw kalk hier zoo; wie heeft ze weggeworpen?” Een 
klein kind heeft ze weggesmeten, rhernam de vader, doch ik weet niet wiens kind 
het is.” „Het is mijn kind” zeide Mandjau Ari, het is zeer lastig maar ik zal de 
kalk van u en moeder vergoeden en daarvoor twintig rials geven” 
Toen hij dit geld betaald had, sprak hij „kom aan, mijn kinderen! laten wij 
_ naar huis keeren, terwijl het nog niet al te warm en nog niet laat is’ Samen naar 
huis gaande, zeide Rangin Pamenan vlaten wij eerst wat uitrusten, want ik ben zeer 
vermoeid.” Toen zij stil hielden zeide Rangin Pamenan weder: „Toen wij naar de 
markt zouden gaan, liet vader mij twintig rials vragen en nadat ik dat geld gekre- 
gen had, gingen wij derwaarts; aangekomen zijnde, liepen wij hier en daar rond, tot 
dat wij kooplieden in kalk ontmoetten; vader gelast mij hun kalk weg te werpen, 
doch toen ik zulks gedaan heb, vergoedt vader ze.” Dit doet mij vermoedens 
koesteren en ik vraag u beleefdelijk in welke betrekking die personen tot u staan en 
of de vrouw familie van uw moeder, dan wel of de man een bloedverwant van uw 
vader is” „Mijn kind, Rangin Pamenan.” zeide Mandjau Ari, vik had medelijden 
met die lieden, ik had te doen met die stumperds, omdat ik weet wat het zeggen 
wil arm te zijn, want vader en moeder heb ik achter gelaten in even armoedigen 
toestand als die menschen.” Rangin Pamenan hernam: (ofschoon het in een gantang 
' 
