iik 
verborgen kan worden, een parioeä® is er prop vol door); mocht het voor de menschen 
geheim gehouden worden, God weet het toch. 
Zij gingen verder en kwamen werder te huis. Het waren, dagen, weken en 
eindelijk twee maanden geworden, dat zij thuis waren, toen Rangin Pamenan zeide: 
„vader is tot heden geen oogenblik bekommerd geweest; maar hoe kunt gij toch 
smakelijk eten, hoe kunt ge uw oogen tot slapen sluiten! Uw hart schijnt wel 
van palapah te zijn; (ge zijt wel onverschillig) waar is mijn tante toch, mijn tante 
si Moerai Randin?” „Waar hebt ge haar achtergelaten?” Mandjau begon te schreien, 
toen hij hoorde, wat zijn kind zeide (en sprak) vmijn kind! Rangin Pamenan, 
wat niet zoo is moet ge ook niet zeggen; ik heb geen zuster.” Vader houdt het voor 
mij verborgen (de uitspruitsels van den jongen djawi-djawi boom) al ging vader in 
den hemel voor bij, ik zou toch aan de andere zijde zijn, (hoe geheim vader iets 
houdt, ik weet het tach). Ik weet omtrent tante, dat zij in het woud gestorven 
is, niet aan een ziekte maar ten gevolge van een andere oorzaak, want zij heeft zich 
aan een rentjong gesneden. Wanneer moeder zou sterven, wist ik reeds vooruit, 
wat er gebeurde tusschen haar dood en het oogenblik dat gij haar achterliet, was 
mij vooraf reeds bekend. Zij werd tegen een grooten boom neergezet, behangen met 
versierselen en kleederen en een pajoeng boven zich” Schreiende ging Rangin 
Pamenan voort: vtoen tante sterven zou, lag vader te slapen.” „Radjö Njajú!” ver- 
volgde hij, hoe denkt gij over onze tante, die in het woud gestorven is’? Indien 
gij dat vraagt, antwoordde Radjö Njajó, ik denk er even als gij over, doch gij 
weet het beter dan ik, wilt ge er dus heen gaan, dan zal ik u volgen. In dat geval 
zullen wij onze tante gaan halen, want anders zal er schande over ons komen en 
later een smet op ons rusten.” 
Prinses Boengsoe zeide: pmijn kind, Rangin Pamenan! waarover schreit gij 
toch; wij hebben goud en zilver in overvloed, en gij kunt alles krijgen, wat gij 
begeert” Rangin Pamenan antwoordde (wer is geen stamper zooals deze, de stamper 
die in de steilte gestoken is, in de steilte van de bewoners van Koto Toeö;) er is 
geen schande zoo groot als die, welke op ons voorhoofd staat geschreven, omdat 
tante in het woud gestorven is. Radjö Njajö, kom aan, volg mij!” 
Toen Rangin Pamenan heen ging, snelde prinses Boengsoe toe en hield haar 
kind vast; zij trachtte vruchteloos hem terug te halen, te vergeefs wilde zij hem 
tegenhouden. Zoo kwam ket, dat zij met hun vijven op weg gingen. Nadat zij 
langen tijd op weg waren, zeide Raugin Pamenan vindien gij de macht van God 
aanschouwen wilt, dan zal er een weg ontstaan, dien wij volgen moeten, en waar- 
door wij een afstand van een maand in vier dagen kunnen afleggen!” Toen zij den 
boom met den rooden top in het oog kregen, zeide Mandjau Ari „mijn kinderen ! 
blijft een weinig achter; ik wil eerst wat voorgaan om te zien of zij er nog is, of 
niet; of zij wellicht verrot en in aarde veranderd, dan wel of zij vloeibaar geworden 
en in dauw overgegaan is.” 
Mandjau Ari ging vooruit en vond zijn zuster nog in den zelfden toestand, 
