ee 


leunende tegen den grooten boom zitten; zelfs geen scheurtje, laat staan een barst , was 
er in haar lichaam; geen deuk was er te zien, veel minder waren er stukken uit; 
(zij was geheel ongedeerd gebleven); zelfs haar pajoeng was nog boven haar uitge- 
spreid. Hij ontblootte het gelaat zijner zuster en ook dat was in het minst niet 
geschonden; haar kleur was schooner geworden, zij zag er nog veel beter uit. 
_Sehreiende riep Mandjau Ari pmijn zuster, Moerai Randin! Moerai, ontwaak uit uw 
_ slaap; uw kinderen zijn gekomen om u te halen, uw broeder is hier!” Terwijl hij 
8 zich weenende heen en weer wentelde, kwam Rangin Pamenan aanloopen, zeggende 
„vader ge schijnt niet wel bij het hoofd te zijn, met te weenen over inmand, die 
al dood is. Ga weg van hier, ik wil even met mijn tante spreken, en op deze 
j wijze doet men dat niet” Toen de vader was weg gegaan (zeide Rangin Pamenan): 
Radio Njajöó het geen wij zochten, hebben wij gevonden; maar op ons roepen wordt 
8 
uitziet?” Schreiende antwoordde Radjö Njajó wik heb het immers reeds lang gezegd; 
geen geluid gegeven. Wat denkt ge er van, mijn broeder! nu het lichaam er zoo 
mas 
En heb er geen verstand van, ik ben niet kundig genoeg en laat alles aan u over.” 
ES Indien gij er zoo over denkt, tracht dan wat vuur te krijgen dan zal ik een reukofter 
_ ontsteken en wij zullen den grooten Bora aanroepen. Hij sloeg vuur uit een steen, 
| en nadat zij het wat aangewakkerd hadden, steeg de rook ‘in wolken op tot aan den 
I hemel. Toen zij den vogel Bora” onder het op stijgen van den benzoërook aanrie- 



pen, kwam deze naar beneden. De Bora’ is een vogel met baard, zijn vederen zijn 
| a) el J 
beschilderd met goudwater, zijn vleugelen afgezet met asö, zijn snavel is van louter 
goud, zijn bek maakt onophoudelijk geluid en zijn nagels kraken bij voortduring, en 




dit klinkt even als de poepoet en Saroenai, evenals de talempong der Javaansche 
ĳ vorsten. Toen hij op de aarde gekomen was, zeide Rangin Pamenan: vmijn gebieder, 
‚vogel Bora”! luister goed naar het geen ik u zeggen zal. Mijn tante is in het woud 
_ gestorven en ik verzoek u haar weder in het leven te roepen. Indien ge haar niet 
_ weer levend maakt, dan moge de vloek van God en den koran u treffen! al vliegt 
__ge ook naar den hemel, ge zult door den boozen geest Garedö pedö gevangen wor- 
den; er moge een geweldige orkaan ontstaan, zoodat al uw voedsel verdwijne en uw 
drinken opdroge!”’ Ofschoon gij dit veraek tot mij richt, ben ik het toch niet, 
die haar in het leven kan terugroepen.” Hij liet hem aiar mawar achter en gaf 
hem zeven lidis, waarna hij weg vloog, en in het luchtruim verdween. 
Nu sprak Rangin Pamenan: (rpheldere ster, morgenster, ster van de bewoners 
van Raö Raö!), tante! ontwaak uit uw sluimering, hier is olie ter verlenging van 
uw leven!” Toen hij haar in den mond druppelde, begon Moerai Randin adem te 
halen. „(Heldere ster, morgenster van Raö-Raö!) tante! ontwaak uit uw slaap, hier 
is olie om uw leven te verlengen!’ Nu begon hij haar de lendenen te wrijven en 
gaf haar eenige tikjes met de lidis, tot dat Moerai Randin overeind ging zitten; en 
toen hij haar vervolgens op de tong druppelde, sprak zij: vana” bintjatja; anaf 
_nging-ngiang rimbö! ik sliep, waarom hebt gij mij wakker gemaakt?” „Tante 
k schijnt mal te zijn,” zeide Rangin Pamenan „hoe kunt ge toch meenen geslapen te 

