EN aA 
hebben, daar gereeds jaren lang dood waart.” Toen Moerai Randin opgestaan was, 
kwam prinses Boengsoe aanloopen (roepende): hier is dan toch mijn zuster Moerai 
Randin! Terwijl zij elkander omhelsden zeide prinses Boengsoe: „Kom kom mijn 
| dd 
zuster, laten wij naar huis gaan Prinses Boengsoe barstte in tranen los, als zij 
dacht aan het lot van Moerai. Zij brachten haar huiswaarts, vroeger met hun vijven 
zijnde, waren zij nu met hun zessen. De jonge vrouw Moerai Randin verwijderde 
zich, uit liefde voor de kinderen, geen voetstap van hen. 
Nadat zij eenigen tijd op weg waren, zeide Moerai Randin: „Mijn broeder, 
luister goed naar ’t geen ik zeggen zal: (hard loopen naar de stad, naar de wonin- 
gen van de oude Hollanders), ik heb in het verborgene gezien, dat onze moeder in 
ellendigen toestand verkeert” Hierop antwoordde Mandjau Ari „Zij zijn ellendig 
geworden door eigen schuld; zij zelf zijn de oorzaak van hun armoede, wij weten wel 
niet hoe ons lot zal worden, maar hoe kan men geruineerd worden als men goud en 
zilver in overvloed bezit 1” 
Na nog eenigen tijd onder weg geweest te zijn, kwamen zij aan de woning 
van moeder Roebiah, waar zij binnen traden en op het groote kussen gingen zitten. 
Toen zij daar een poosje gezeten hadden, werd de rijst en koffie opgebracht en na 
gegeten en gedronken te hebben, lagen zij zich met hun drieën, benevens de kinde- 
ren, op den zilveren andjoeng te slapen. Reeds langen tijd waren zij in die woning, 
toen prinses Boengsoe sprak: mijn zuster, Moerai Randin! hoor naar het geen ik 
zeggen zal: „Zoo lang wij hier zijn, ben ik met u naar huis willen gaan, want ik 
wil uw kampoeng en erf zien, en ik verlang uw woning te aanschouwen, en daarom 
of het ver of nabij is, laten wij er heen gaan, zooals de gewoonte tusschen aange- 
huwde broers en zusters dit meebrengt. Moerai Randin begon te schreien (zeggende): 
vik heb noch een kampoeng, noch een erf, noch een woning; mijn woning is in het 
woud, waar zoudt gij mij dus heen geleiden?” „Dat gij zoo spreekt,’ weeklaagde 
prinses Boengsoe ven mijn verzoek niet kan ingewilligd worden is niet betamelijk van 
u, want boosheid moet toch in goedheid veranderen.” /Rangin Pamenan!” ging zij 
voort, tracht gij nu haar dit verzoek te doen, het staat mij al tegen, haar op 
allerlei wijzen te vragen” Hierop antwoordde Rangin Pamenan: „Zoo God wil is 
dit goed, moeder!” Tante, Moerai Randin!”’ vervolgde Rangin Pamenan wzoo lang 
gij hier zijt, hebt gij niet aan uwen vader gedacht; thans verzoek ik u om u naar 
huis te brengen, en uw kampoeng op te zoeken, want dit toch is de gewoonte van 
hen, die een tante bezitten; het moge ver of dicht bij zijn, ik wil ze bezoeken.” 
„Ofschoon gij zoo spreekt, mijn kind, is het moeielijk voor mij, u, in mijn om- 
standigheden, uw zin te geven.” Tante” hernam Rangin Pamenan vverspil er niet 
zooveel woorden over; als ge niet wilt, dat ik u naar huis breng, dan heb ik een 
ander verzoek aan u: indien ge ons niet meer als kind wilt hebben, indien ge geen 
liefde voor ons meer gevoelt en ge, in weerwil van al het goede, dat wij voor u 
gedaan hebben, toch onverschillig voor onze moeite blijft, laten wij dan van elkan- 
der scheiden. Als ge niet hebben wilt, dat ik u terug breng, laten wij dan voor 

