an, 





ANNE 
immer van elkander gaan. Js ’t u lang genoeg kinderen gehad te hebben, dan 
denk ik er ook zoo over.” 
Moerai begon luidkeels te schreien, toen zij den jongeling zoo hoorde spreken, 
Zij had de kinderen onuitsprekelijk lief en was alleen bevreesd van hen te scheiden ; 
de weldaden door hen bewezen waren zeer groot en noch hier, noch hiernamaals kon- 
den die hen vergolden worden. Indien dat uw verzoek is vantwoordde zij, dan wil 
ik dat toestaan!” „Nu tante aan den wensch harer kinderen gehoor wil geven „” 
hernam Rangin Pamenan ven het geen ik gevraagd heb naar uw genoegen is, laten 
wij dan nu ook terstond opweg gaan’ „Moeder, prinses Boengsoe!’ zoo vervolgde 
hij, waar is mijn andere tante; wij willen dadelijk vertrekken en tante Moerai Ran- 
din naar haar kampoeng geleiden, naar Ranah Pajoeäng sakaki.” 
Toen alles gereed was, begaven zij zich op weg naar de kampoeng van Moe- 
rai Randin, die Ranah Pajoeäng sakaki heette em onbeschrijfelijk schoon was. Ein- 
delijk kwamen zij daar na verloop van een paar maanden aan. Wat de kampoeng 
aangaat deze was sedert den tijd, dat zij verlaten was, onbewoond gebleven ; de woning 
was in aarde veranderd, de buffels en koeien waren er niet meer, de sawah’s en la- 
_dangs waren wildernis geworden. Moerai Randin barstte in tranen los, toen zij zich 
haar lot voor den geest haalde; zij dacht aan God en Moehamad en ontving van 
) te) 
hen een teeken. wMoermi Randin, ons kind!” spraken God en Moehamad, zit daar 
toch niet zoo in gepeins verzonken, doch vraag om uw groote woning terug!” 
Wat Moerai Randin betreft, zij herinnerde zich den ring, die den naam had 
’ LJ o% 
van Tjinto-tjinto. Zij brandde witte benzoë en daar haar wenschen welgevallig zou- 
den zijn en haar verzoek toegestaan zou worden, smeekte zij om haar sawah’s, la- 
5 » dj ) 
dangs’, buffels, koeien, goud, zilver en haar groote woning terug. Zij kreeg alles 
» ) ‚ goud, el 5 5 dj ed 
weerom zooals het vroeger geweest was. Haar aanzienlijke woning stond daar weer 
geheel zooals vroeger, zonder dat het geringste er aan mankeerde en aan het goud ontbrak 
er geen korreltje, het was zelfs wellicht meer en fraaier dan voorheen. Zij trad haar 
woning binnen en opende al de deuren die, de kleine niet meegerekend , acht en tachtig 
jn getal waren. Zij beklom de andjoeng en vond daar ook haar weefgetrouw nog uit 
gespannen. Nu riep Moerai Randin; „moedertje, prinses Boengsoe! komt allen binnen. 
Henigen tijd later kwam de vader en moeder van Mandjau voorbij het erf 
zijner woning en nu zeide hij: „mijn zoon, Rangin Pamenan! koop de varens, welke 
‚die oude ieden daar bij zich hebben; koop ze maar, hoeveel zij ook vragen.” Ran- 
gin Pamenan kocht niet alleen de varens, doch alles wat zij bij zich hadden. Zoe 
gebeurde het een paar malen dat zij, met het geen zij meebrachten, niet teruggezon- 
den werden. Bewogen met het lot zijner ouders, gaf Mandjau Ari hen ook kleederen. 
Toen zijn ouders naar de woonplaats van den toeankae, den onderwijzer van Man- 
_ djau, teruggekeerd en weer in de soerau gekomen waren, en de toeankoe zag, dat 
_ de vader en moeder een kain en badjoe aanhadden , liet hij hun die kleederen uittrekken. 
De kleederen, hen door anderen gegeven, mochten zij niet eens dragen; dat was de 
straf voor Mandjau's moeder, dat was de wraak van den toeankoe. Wat hij zeide 
