ms UD vl. 
durfde men niet tegen spreken, want er was niemand meer voor wien hij bang was, 
daar hij alleen voor Mandjau Ari vrees gevoeld had. Zoo waren de ouders een poosje 
later weer eens weggegaan en bij de woning van Mandjau gekomen. Zij kenden hun 
zoon niet, maar deze hen wel. Omdat Prinses Boengsoe zoo schrander was, verzocht 
zij hen in huis te komen, doch Mandjau deed als of hij niet wist wie zij waren, 
omdat hij beschaamd was voor prinses Boengsoe. Toen zij in het huis van Mandjau 
waren, en langen tijd hadden gezeten, zeide de vader: windien ge ons lief hebt, geef 
ons dan geen kleederen meer, want wij mogen ze niet dragen van toeankoe Sias 
Labai Pandjang, die ons tot zijn slaven gemaakt heeft, sedert ons kind van ons is 
weggegaan. In zijn huis mogen wij niet wonen, doch wij hebben onze plaats onder 
de rijstschuur; hij behandelt ons als honden. Prinses Boengsoe antwoordde:” Kom, 
moeder! eet wat, hier is rijst. Toen de ouders klaar waren met eten en drinken, 
zeide prinses Boengsoe: vzie moeder, de reden dat gij veel te lijden hebt is, omdat 
gij op den Toeankoe vertrouwdet en maar deedt wat hij zeide; dit is nu het loon 
daarvoor. Ik wil u iets vragen; doch als ik ongepaste vragen doe en ik zoowel naar 
het kwade als goede vraag en wellicht, omdat ik nog jong ben, niet weet wat ik 
zeg, dan vraag ik u vergiffenis. Mij dunkt indien ik vader en moeder aanschouw, 
dat zij het voorkomen van rijke en aanzienlijke lieden hebben. Wat hebt gij mis- 
daan, dat gij nu zoo geworden zijt? De vader van Mandjau antwoordde: wat be- 
treft hetgeen gij vraagt, vroeger was ik vorst in deze streek, ik was de rijkste in 
de kampoeng en werd daar door iedereen gehoorzaamd…” Hierop antwoordde prinses 
Boengsoe: vwat is dan de oorzaak dat gij in dezen toestand zijt gekomen?” „De 
oorzaak onzer ellende is ons eigen schuld, omdat wij maar volgden wat anderen zei- 
den, en daarom zijn wij, sedert onze kinderen ons verlaten hebben geworden , wat 
wij nu zijn. Wij hadden twee kinderen, een zoon en een dochter, die beiden van 
’ 
ons weggegaan zijn. Dit moesten wij verduren, omdat de onderwijzer van Mandjau 
ongeluk voorspelde. De toeankoe toch, zeide tegen ons, dat wij ons kind van ons 
heen zenden moesten, en omdat wij bevreesd voor hem waren, deden wij dit; wij 
verdreven hem verre, verre van ons.” „Wie was dat verbannen kind? Zeg mij zijn 
naam, toen hij nog klein, en zijn galar, toen hij groot was!’ „Zijn galar” hernam 
de vader vwas Mandjau Ari, zijn naam slechts Mandjau.”’ „Dat is de vader van mijn 
kind hernam prinses Boengsoe; zijn vader heette Datoeä® Bandaharö en zijn moeder 
prinses Lindoeng Boelan, zij woonden in kampong Ranah Pajoeäng sakaki.” Ik ben 
Datoeá Bandaharó” riep de vader van Mandjau, dit is prinses Lindoeng Boelan; zij 
woonden in kampoeng Ranah Pajoeng sakaki, de kampoeng van Moerai Randin.” 
Hierop begon Mandjau Ari te schreien en wierp zich in den schoot zijns vaders, ter- 
wijl prinses Boengsve zich naar de andjoeng spoedde, waar zij Moerai ook weenende 
vond. „Wij moeten niet schreien, zeide prinses Boengsoe, laten wij liever naar va- 
der en moeder gaan!’ Prinses Boengsoe!’’ antwoordde Moerai Randin, wik heb geen 
vader of moeder.” „Hebt gij dan uw vader niet meer lief, en bezit ge geen toege- 
negenheid voor uw moeder meer, hernam prinses Boengsoe, dat ge zoo spreekt?” 

